یعنی چه
این واژه صفت مذمومی است برای اشاره به افرادی که در جامعه دست به شرارت، چاقوکشی، باجگیری یا ایجاد مزاحمت برای دیگران میزنند. در اصل به معنی کسی است که شیوه و گذران زندگی او از راههای نادرست و غیرحلال است.
تلفظ
تلفظ عامیانه و روانی از واژهٔ اصلی «بَدْمَعاش» (bad-ma'āš) است که در آن حرف «عین» حذف شده و به صورت متصل یا جدا (بد ماش) ادا میشود.
در جدول
در طراحهای جداول کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این مفهوم با ۵ حرف، خود واژهٔ «بد ماش» است. البته صورت اصیل آن یعنی «بدمعاش» نیز ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که به فرد شرور، خیابانی، باجگیر و قانونگریز اشاره دارند بهترین معادلها هستند.
به عربی
این ترکیب صفت مرکبِ فارسی-عربی است و در زبان عربی کلاسیک معادل یککلمهایِ دقیق ندارد؛ اما کلماتی چون «شِریر» یا اصطلاح معاصر «بلطجی» معنای آن را میرسانند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی معیار شامل کلماتی است که به رفتار خشونتآمیز، خلافکارانه و خارج از عرف و قانون اشاره دارند.
نماد چیست
این کلمه صرفاً یک صفت اخلاقی و رفتاری منفی است و نماد فرهنگی یا ملی خاصی به شمار نمیرود؛ اما در بستر اجتماعی نمادی از تقابل با نظم، اخلاق و قانونمداری در جامعه است.
جمعبندی و توضیح کامل بد ماش
واژهٔ «بد ماش» در واقع شکل عامیانه، گفتاری و شکستهشدهٔ صفت مرکب «بَدْمَعاش» است. این ترکیب از پیشوند فارسی «بد» و اسم مصدر عربی «معاش» (به معنی زندگی و معیشت) ساخته شده و اصالتاً به کسی اشاره دارد که راهِ گذران زندگی او ناپسند، غیرحلال یا غیراخلاقی است. ناظمالاطباء و لغتنامه دهخدا اصل این واژه را «بدمعاش» ثبت کردهاند.
به مرور زمان و طی فرایند تسهیل زبانی در گفتار مردم شبهقاره هند، افغانستان و بخشهایی از خراسان، حرف «عین» از واژه حذف شده و به صورت «بدماش» یا «بد ماش» درآمده است. امروزه این کلمه در زبانهای اردو و هندی و همچنین گویشهای شرقی فارسی به معنای فرد شرور، اوباش، غوغاگر و باجگیر کاربرد بسیار زیادی دارد.
در فارسی گفتاری ایران، این واژه گاهی بار معنایی ملایمتری به خود میگیرد و به شوخی یا سرزنش سبک برای کودکان بازیگوش و پردردسر («بچه شیطون و بدماش») نیز به کار میرود؛ هرچند ریشه و معنای اصلی آن کاملاً مذموم و نشاندهندهٔ فردی لات و قانونگریز است.