یعنی چه
این عبارت یک ضربالمثل و اصطلاح عامیانه و کنایی در زبان فارسی است. زمانی به کار میرود که شدت یک درگیری، تصادف یا تنبیه آنقدر بالا باشد که بدن فرد کاملاً آسیب دیده و متلاشی شود، به طوری که بزرگترین جزء باقیمانده و قابل تشخیص از او، گوشش باشد. این اصطلاح معمولاً در موضع تهدید شدید یا توصیف یک حادثه سهمگین بیان میشود.
تلفظ
تلفظ این عبارت عامیانه به صورت «تِکِّه بـُزُرْگَشْ گوشَشْ اَسْتْ» (یا در حالت محاورهای: تکه بزرگش گوششه) روانسازی میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به طراحان برای عبارتهای کنایی با مفهوم «تهدید به کتک زدن شدید» یا «توصیف لتوپار شدن»، خود این عبارت ۱۵ حرفی یا معادلهای کنایی آن مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی اصطلاح مستقیم تصویری شبیه به گوش ندارد، اما عباراتی نظیر «I'll beat you to a pulp» (چنان میزنمت که له شوی) دقیقاً همین مفهوم تهدیدآمیز و شدت ضرب و شتم را منتقل میکنند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن عمق این آسیب و تنبیه بدنی سخت، از اصطلاح «ضرب مبرح» که به معنی کتک بسیار شدید و مایه رنج است استفاده میشود.
به فارسی
برگردانها و عبارات مترادف این اصطلاح عامیانه در زبان فارسی شامل مواردی چون «چنان میزنمت که راه خانهات را گم کنی»، «تکهتکه کردن»، «داغان کردن» و «گوشت تن کسی را ریختن» است که همگی مبالغه در شدت تنبیه و آسیب جسمی را نشان میدهند.
نماد چیست
این عبارت نماد تصویری یا آیینی خاصی ندارد؛ بلکه در ادبیات شفاهی و فرهنگ عامه (فولکلور)، نمادی از اوج خشم، مبالغه در تهدید، خشونت شدید گفتاری و نشاندهنده شدت آسیبپذیری انسان در یک نزاع سخت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تکه بزرگش گوشش است
عبارت «تکه بزرگش گوشش است» یکی از اصطلاحات کنایی، مبالغهآمیز و کاملاً عامیانه در فرهنگ شفاهی زبان فارسی است. این اصطلاح در واقع یک واژه واحد نیست، بلکه یک جمله تصویری است که برای توصیف شدت بالای ضرب و جرح، تصادفات مرگبار یا درگیریهای خونین به کار میرود. منطق کنایه در این عبارت بر این استوار است که فرد مجروح یا مقتول چنان متلاشی و آسیبدیده میشود که هیچ عضو سالمی بزرگتر از گوش روی بدنش باقی نمیماند.
از این عبارت معمولاً در دو بافت استفاده میشود: نخست در موضع تهدیدهای عصبانیتآمیز میان افراد در کوچه و بازار برای ترساندن طرف مقابل، و دوم در مقام توصیف یک حادثه بسیار ناگوار و سهمگین که در آن فردی به شدت آسیب دیده و بهاصطلاح لتوپار شده است. این اصطلاح فاقد ریشه مکتوب ادبی یا قرآنی بوده و کاملاً از دل ادبیات عامیانه و توده مردم برآمده است.