یعنی چه
این کلمه صفت تفضیلی و عالی برای موصوف مؤنث است (مانند کُبری که مؤنثِ اکبر است) و به معنای غایت، مرز نهایی و والاترین حد یک چیز به کار میرود. اصطلاح معروف «غایت قصوی» نیز به معنی کمال مطلوب و هدف نهایی است.
تلفظ
در زبان عربی و فارسی این کلمه با ضمه روی قاف و سکون صاد تلفظ میشود و الف مقصوره در انتهای آن صدای «آ» میدهد.
در جدول
اگر در جدولهای متقاطع با راهنمای «دورترین یا نهایت» روبهرو شدید، واژه ۶ حرفی «القصوى» یا معادلهای آن پاسخ صحیح است.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی با توجه به سیاق متن از واژههایی که نشاندهنده دورترین مسافت یا بالاترین درجه یک مفهوم هستند استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی به جای این واژه میتوان از ترکیبهایی چون کرانه نهایی، غایت، مرز پایانی و منتهیالیه استفاده کرد.
در قرآن
این واژه یکبار در قرآن در عبارت «إِذْ أَنتُم بِالْعُدْوَةِ الدُّنْيَا وَهُم بِالْعُدْوَةِ الْقُصْوَىٰ» به کار رفته که به موقعیت جغرافیایی و مکان استقرار سپاه اسلام (کرانه نزدیکتر به مدینه) و سپاه مشرکان (کرانه دورتر) در نبرد بدر اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل القصوى
واژه «القصوى» یک صفت تفضیلی در زبان عربی (مؤنث واژه الأقصی) از ریشه «ق ص و» است که مفهوم دوری، فاصله گرفتن و به آخر رسيدن را افاده میکند. این کلمه در زبان فارسی بیشتر در ترکیبهای فلسفی، عرفانی و ادبی مانند «غایت قصوی» به کار میرود که به معنای آخرین مرتبه سیر و سلوک، هدف نهایی آفرینش یا کمال مطلوب یک جریان است.
در کاربرد قرآنی، این واژه در سوره انفال برای توصیف آرایش مکانی و تقابل جبهه حق و باطل در جنگ بدر (ساحل یا کرانه دورتر وادی) استفاده شده است. از نظر ساختاری این کلمه شش حرفی بوده و متضاد کلماتی چون «الدنیا» و «القربی» به شمار میرود.