یعنی چه
بنی احمر (یا بنو الأحمر) به معنای فرزندان یا نسل شخص سرخرو است. در اصطلاح تاریخی، این نام به سلسلهٔ پادشاهان مسلمان عرب که به «بنو نصر» یا «نصریان» معروف هستند و آخرین حکومت اسلامی را در غرناطه (اندلس) تشکیل دادند، اشاره دارد. نام آنها از مؤسس این سلسله، محمد بن یوسف بن نصر معروف به «ابن الأحمر» گرفته شده که به دلیل رنگ سرخ چهره یا پرچم خویش به این لقب شهرت یافته بود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بَنی اَحمَر» (Bani Ahmar) است که در زبان عربی به صورت «بَنو الأحمر» (Banu al-Ahmar) خوانده و نوشته میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به عنوان آخرین سلسلهٔ پادشاهان مسلمان اندلس یا آل نصر، واژهٔ «بنی احمر» است که دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است.
به عربی
در زبان عربی این دودمان تاریخی را «بنو الأحمر» یا «النصريون» (خاندان نصری) مینامند.
به فارسی
معادلها و عناوین فارسی این واژه شامل عباراتی چون «خاندان نصری»، «نصریان اندلس»، «آل نصر» و «سلاطین غرناطه» است که در کتب تاریخ اسلامی به کار میروند.
در قرآن
ترکیب «بنی احمر» در متن قرآن کریم وجود ندارد. واژهٔ «احمر» نیز به عنوان اسم خاص در قرآن به کار نرفته است؛ تنها ریشهٔ لغوی آن به صورت «حُمر» (به معنی الاغها در آیه ۵۱ سوره مدثر) و «حُمرٌ» (به معنی رنگ سرخ در آیه ۲۷ سوره فاطر) آمده که ارتباطی با این سلسله تاریخی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل بنی احمر
عبارت «بنی احمر» در تاریخ به یک دودمان باشکوه و مهم از پادشاهان مسلمان عرب اشاره دارد که آخرین دژ و پادشاهی اسلامی را در غرناطه (گرانادای امروزی در اسپانیا) پایهگذاری کردند. این سلسله که به بنو نصر یا نصریان نیز معروف است، توسط محمد بن یوسف بن نصر (معروف به ابن الاحمر) در قرن هفتم هجری تاسیس شد و تا اواخر قرن نهم هجری حکمرانی کرد.
بزرگترین و ماندگارترین نماد به جای مانده از دوران حکومت بنیاحمر، مجموعه کاخ و قصر باشکوه «الحمراء» (Alhambra) در اسپانیا است که شاهکار معماری اسلامی به شمار میرود. نام این قصر نیز برگرفته از نام همین سلسله یا خاک و آجرهای سرخرنگ آن منطقه است. شعار رسمی و معروف این پادشاهی «لا غالبَ إلّا الله» بود که در جایجای دیوارهای قصر الحمراء حک شده و به یادگار مانده است.