یعنی چه
پوستین به معنای جامه یا پالتویی گرم و زمستانی است که از پوست پشمدار یا مویدار حیواناتی نظیر گوسفند، سنجاب یا روباه ساخته میشود، به طوری که معمولاً بخش پشمی آن به سمت داخل قرار میگیرد تا بدن را گرم نگه دارد. این واژه در ادبیات کنایی نیز کاربرد دارد؛ برای مثال اصطلاح «پوستین کسی را وارونه کردن» به معنای غیبت کردن، بدگویی یا افشای عیوب دیگران است.
مترادف
برای واژه پوستین در زبان فارسی مترادفهایی چون پالتوی پوست، خز، جبه و جامه پوستی به کار میرود که همگی به نوعی پوشش ضخیم زمستانی اشاره دارند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با ضمهٔ حرف اول و سکون سین تلفظ میشود: [پُوسْتین].
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه پوستین یک پاسخ دقیق شش حرفی برای طراحان سوال با راهنمای «پالتوی پوست حیوان» یا «جامهای از پوست گوسفند» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با جنس و نوع پوست به کار رفته، از عبارات Fur coat یا Sheepskin coat استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل پوستین
واژه پوستین یک کلمه اصیل و کهن در زبان فارسی است که ریشه در فارسی میانه (pōstēn) دارد و از ترکیب «پوست» به همراه پسوند اتصاف «ـین» ساخته شده است. این واژه از گذشتههای دور نشاندهنده ابزار و پوششی حیاتی برای مقابله با سرمای شدید در مناطق کوهستانی و عشایری بوده و به مرور زمان جایگاه ویژهای نیز در فرهنگ عامه و ضربالمثلها پیدا کرده است.
در ادبیات کلاسیک و عرفانی ایران، پوستین نمادی دوگانه دارد؛ از یک سو یادآور سادهزیستی، زهد، قناعت و درویشی است و صوفیان به نشانه دوری از تجملات دنیا به «پوستیننشینی» روی میآوردند، و از سوی دیگر در ادبیات کنایی، «وارونه پوشیدن پوستین» نمادی از تغییر موضع ناگهانی، دشمنی آشکار یا نفاق به شمار میرود.
اگرچه این واژه به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما مفهوم ریشهای آن یعنی پوست (جلد) در آیاتی مانند آیه ۸۰ سوره نحل مورد اشاره قرار گرفته که در آن به نعمت استفاده از پوست چهارپایان برای ساختن سرپناه و خیمهها پرداخته شده است. امروزه این واژه همچنان اصالت خود را حفظ کرده و در صنایع پوشاک سنتی به کارهایی که با پوست طبیعی دوخته میشوند، اطلاق میگردد.