یعنی چه
این اصطلاح در حقوق و سیاست مدرن به دو مفهوم عمده اشاره دارد: نخست، رأی و حکمی که از سوی دادگاه عالی قانون اساسی جهت تطبیق یا عدم تطبیق یک قانون با قانون اساسی صادر میشود. دوم، به معنای حاکمیت قانونمدار یا همان حکومت مشروطه است که در آن قدرت حاکمان بر اساس اصول قانون اساسی محدود و مشخص شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «اَلْحُکْمُ الدَّسْتُوریّ» است که در زبان عربی به عنوان یک ترکیب وصفی ادا میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۱۳ حرف دارد. از معادلهای تفکیکشده آن در جدول میتوان به «حکومت مشروطه» یا «رأی دستوری» اشاره کرد.
به انگلیسی
در متون حقوقی و سیاسی بینالمللی، بسته به سیاق متن از عبارات Constitutional ruling (برای حکم دادگاه) یا Constitutional Governance (برای شیوه حکومت) استفاده میشود.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این ترکیب در حوزه قضایی «حکم دادگاه قانون اساسی» یا «رأی دستوری» و در حوزه علوم سیاسی «حکومت مشروطه» یا «فرمانروایی قانونمدار» است. واژه دستور در این ترکیب اصالتاً فارسی است که به عربی رفته و به معنای قانون اساسی به کار میرود.
در قرآن
عبارت ترکیبی «الحکم الدستوری» یک اصطلاح حقوقی و سیاسی مدرن است و در قرآن وجود ندارد. با این حال، ریشه اول آن یعنی کلمه «الحُکم» به معنای داوری و قضاوت الهی بارها در آیات ذکر شده است (مانند آیه «إن الحکم إلا لله»). واژه دستور در قرآن کاربردی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل الحکم الدستوری
عبارت «الحکم الدستوری» یک اصطلاح ترکیبی تخصصی در حقوق عمومی و علوم سیاسی جهان عرب است. این کلمه از دو بخش «الحکم» (به معنی قضاوت یا فرمانروایی) و «الدستوری» (منسوب به دستور یا همان قانون اساسی) تشکیل شده است. جالب اینجاست که واژه دستور ریشه در زبان فارسی به معنای قاعده و اساس دارد که پس از ورود به زبان عربی، معنای معاصر «قانون اساسی» را به خود گرفته است.
در کاربرد اول و رایجتر حقوقی، این اصطلاح به آرای صادره از سوی دادگاههای عالی قانون اساسی اشاره دارد که وظیفه دارند مصوبات مجلس یا دولت را با قانون اساسی کشور تطبیق دهند تا مغایرتی وجود نداشته باشد. در کاربرد دوم که جنبه سیاسی دارد، این واژه مرادف حکومت مشروطه یا حاکمیت مطلق قانون است؛ یعنی نوعی از نظام سیاسی که در آن قدرت فرمانروایان محدود به چهارچوب سند قانون اساسی است.
این اصطلاح کاملاً مدرن بوده و در متون کلاسیک یا آیات قرآن به این شکل یافت نمیشود، بلکه نمادی از استقلال قوه قضاییه، تفکیک قوا و برتری قانون اساسی بر سایر قوانین عادی در جوامع توسعهیافته حقوقی است.