یعنی چه
پایافزار یا پاافزار در زبان فارسی به هر چیزی اطلاق میشود که بر پا پوشیده شود تا آن را از آسیب زمین، سرما و گرما حفظ کند. کفش نیز به طور خاصتر به پاپوشهای ساختهشده از چرم یا مواد دیگر گفته میشود که در معنای عام، مرادف همان پایافزار است.
تلفظ
واژهٔ کفش به فتح کاف و سکون فاء و شین تِلفظ میشود. پایافزار نیز یک ترکیب واژگانی متشکل از «پای» و «افزار» (به معنی ابزار و پوشش) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «کفش و پای افزار» دقیقاً ۱۲ حرف دارد. همچنین بسته به تعداد حروف خواسته شده، کلماتی مانند پاپوش، موزه، نعلین و ارسی نیز به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به مفهوم کلی پایافزار و انواع پوشش پا از واژهٔ Footwear و برای کفش به صورت خاص از واژهٔ Shoe استفاده میشود.
به فارسی
این عبارت کاملاً فارسی است و معادلهای اصیل و لغتنامهای آن در زبان فارسی شامل واژگانی چون پاپوش، پایپوش، موزه، گیوه، ارسی، نعلین، پوتین و چاروق میشود.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات، کفش نماد حرکت، همت، سفر و قدم گذاشتن در یک مسیر جدید است (مانند اصطلاح کفش آهن پیش آوردن). در ادبیات عرفانی نیز بر اساس آیه «فاخلع نعلیک» در داستان حضرت موسی (ع)، کفش نماد علایق، وابستگیها و تعلقات دنیوی است که انسان برای ورود به حریم مقدس باید آنها را از خود جدا کند.
جمعبندی و توضیح کامل کفش و پای افزار
واژهٔ «کفش و پایافزار» ترکیبی از دو اصطلاح اصیل فارسی برای توصیف هر نوع پوشش و محافظ پا است. کلمهٔ «کفش» ریشه در زبان پارسی میانه (پهلوی) دارد و «پایافزار» از ترکیب دو واژهٔ «پای» و «افزار» (به معنای ابزار یا پوشش) ساخته شده است. این مفهوم در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید با مترادفهای فراوانی مانند پاپوش، موزه و ارسی همپوشانی دارد.
اگرچه خود این عبارت فارسی در متن عربی قرآن کریم نیامده، اما مفهوم و معادل دقیق آن یعنی واژهٔ «نَعْل» در سوره طه به کار رفته است. در فرهنگ نمادین و ادبیات ایرانی، این واژه علاوه بر دلالت بر حرکت، سفر و پویایی در زندگی، در متون عرفانی به عنوان نمادی از تعلقات مادی و دنیوی شناخته میشود که رهرو برای سیر معنوی باید از آنها عبور کند.