یعنی چه
بدقولی به معنای انجام ندادن کاری است که شخص پیشتر انجام آن را تعهد کرده است. این صفت ناپسند معادل خلف وعده، پیمانشکنی و بدعهدی در روابط اجتماعی و شخصی شناخته میشود.
تلفظ
این واژه از ترکیب «بَد» (با فتح باء) و «قَول» (با فتح قاف و سکون واو) به همراه «ی» مصدری در پایان آن تلفظ میشود.
در جدول
واژه «بد قولی» در جداول شرح در متن به عنوان پاسخ اصلی ۶ حرف دارد. بسته به طراح جدول، معادلهای آن نظیر بدعهدی نیز استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به میزان رسمی بودن موقعیت، از اصطلاحات متفاوتی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
در ادبیات عرب، این مفهوم با عبارات دقیق فقهی و اخلاقی توصیف شده که نشاندهنده اهمیت وفای به عهد در فرهنگ عربی است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی عبارات فعلی و اسمی گوناگونی برای توصیف فردی که به عهد خود وفادار نیست وجود دارد.
در قرآن
خود واژه «بدقولی» به دلیل ریشه فارسی در قرآن نیامده است، اما مفاهیم معادل آن مانند «خُلف وعده» و «نَکْث عهد» بارها مطرح و نکوهش شدهاند. برای مثال در آیه ۴۷ سوره ابراهیم آمده است که خداوند هرگز خلف وعده نمیکند و در بخشهای دیگر، کسانی که پیمانهای خود را میشکنند (نَکَثُوا أَيْمَانَهُمْ) مورد ملامت قرار گرفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل بد قولی
بدقولی از ترکیب صفت فارسی «بد» و واژه عربی «قول» به همراه یای مصدری ساخته شده است. این اصطلاح در فرهنگ عمومی و اخلاق اجتماعی به معنای عدم پایبندی به تعهدات کلامی و قرارهای گذاشته شده میان افراد است. در ادبیات و اصطلاحات عامه، بدقولی معمولاً نمادی از بیثباتی شخصیتی، ضعف در مسئولیتپذیری و عاملی برای از بین رفتن اعتماد میان انسانها به شمار میرود.
اگرچه این واژه به صورت مستقیم در متون کهن مذهبی مانند قرآن دیده نمیشود، اما ریشههای اخلاقی آن تحت عناوین «خلف وعده» و «پیمانشکنی» به شدت تقبیح شده است. حفظ خوشقولی و وفای به عهد همواره به عنوان یکی از ستونهای استوار اخلاق فردی و تحکیم روابط اجتماعی در سراسر جهان شناخته میشود.