یعنی چه
مزدبگیر (یا مزد بگیر) صفت مرکب فاعلی مرخم در زبان فارسی است و به کسی اطلاق میشود که در ازای نیروی کار، تخصص یا خدمتی که ارائه میدهد، دستمزدی مشخص (روزانه، هفتگی یا ماهانه) دریافت میکند. این واژه به طور کلی تمام کارگران، کارمندان و حقوقبگیران را شامل میشود که تحت فرمان کارفرما فعالیت میکنند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «مُزد بَ گیر» است که از دو بخش «مزد» (با ضمه م) و «بگیر» (بن مضارع از مصدر گرفتن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف، «مزد بگیر» (۷ حرف)، «حقوقبگیر» (۹ حرف)، «اجیر» (۴ حرف) یا «کارگر» (۵ حرف) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با نوع دریافت دستمزد (ساعتی، روزانه یا ماهانه) از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به عربی
در بافت سنتی و فقهی عربی واژه «اجیر» و در بافت اداری مدرن واژه «موظف» معادلهای دقیق آن هستند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی بر اساس اینکه دریافتی فرد به صورت دستمزد کارگری (Ücret) یا حقوق ماهانه (Maaş) باشد، تفکیک میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مزد بگیر
واژه «مزدبگیر» در ادبیات اقتصادی، اجتماعی و زبانشناسی فارسی نشاندهنده پویایی نیروی کار و طبقه کارگر یا پرولتاریا است. این اصطلاح افرادی را توصیف میکند که فاقد ابزار تولید یا سرمایه کلان شخصی هستند و امرار معاش آنها به فروش نیروی کارشان وابسته است.
از نظر ریشهشناختی، این کلمه کاملاً فارسی بوده و از «مزد» (ریشه در پارسی میانه مُزد) و «بگیر» ساخته شده است. اگرچه خود این ترکیب مستقیماً در متن قرآن نیامده، اما مفاهیم بنیادین مرتبط با آن مانند «أجر» و «أجیر» بارها در متون دینی و حقوق اسلامی برای تبیین روابط عادلانه کار میان کارفرما و کارپذیر مطرح شده است.