یعنی چه
دژند در زبان فارسی به عنوان صفت به کار میرود و دو معنای اصلی دارد؛ یکی در رابطه با خلقوخو به معنی فرد خشمگین، زودجوش، تندخو و عصبی، و دیگری در رابطه با طعمها به معنی تندمزه، تیز، ترش و حریف.
تلفظ
این واژه به صورت دُژَند (تلفظ حرکات: ضمه روی دال و فتح روی ژو) خوانده میشود و ریشه در زبانهای کهن ایرانی دارد.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «دژند» با ۴ حرف است. همچنین به عنوان راهنما برای کلمات هممعنی نظیر خشمناک یا تندمزه استفاده میشود.
به انگلیسی
بسته به متن استفاده شده، برای معنای روحی کلماتی مانند Furious یا Irritable و برای معنای چشایی کلماتی مثل Tart یا Pungent معادلهای دقیق آن هستند.
به فارسی
برگردانها و واژگان جایگزین دژند در فارسی امروز شامل کلماتی چون خشمگین، عصبانی، زودجوش، ترشطعم و تندمزاج است که مفهوم اصلی آن را رسانند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و متون کهن، این واژه نماد و مظهر ناپایداری خلق، تیزی و شدت احساسات منفی و خشم، یا استعارهای از طعمهای گزنده و ناخوشایند به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل دژند
واژه «دژند» یکی از لغات کهن، سره و کمکاربرد زبان فارسی است که ریشه در پارسی باستان و زبان پهلوی دارد. این کلمه با پیشوند «دژ-» یا «دوش-» (به معنای بد یا دشوار) پیوند دارد و از نظر ریشهشناختی با واژههایی چون دژم و دژکام همخانواده است. در متون لغوی قدیم مانند لغت فرس اسدی و دهخدا، دژند هم برای توصیف احوال انسانی (مانند فرد خشمگین و شتابزده) و هم برای توصیف کیفیت طعمها (مانند ترشی و تندی گزنده) به کار رفته است.
امروزه این واژه در زبان محاورهای و روزمره کاربردی ندارد و بیشتر در ادبیات کلاسیک، شعر کهن و طرح سؤالات جدولهای متقاطع به چشم میخورد. شناخت این واژه به درک بهتر سیر تحول معنایی لغات در زبانهای ایرانی کمک میکند.