یعنی چه
این ترکیب وصفی در ادبیات فارسی به دو معنای عمده به کار میرود؛ نخست به معنای آسمانی که به دلیل ابر یا تیرگی پنهان و مستور شده است، و دوم در نجوم و هیئت قدیم کنایه از سپهر اعظم یا فلکالافلاک است که بر تمامی افلاک دیگر احاطه دارد و آنها را در بر گرفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب با کسرهٔ اضافه بین دو واژه به صورت سِپِهرِ پوشیده است.
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدول خودِ «سپهر پوشیده» با ۱۰ حرف است و بسته به طراح جدول میتواند معادلهایی چون آسمان ابری نیز باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، برای معنای طبیعی آن از Overcast sky یا Hidden heavens و برای معنای نجومی و ادبی کهن از Enveloping sky یا The highest heaven استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و برابرهای اصیل فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون آسمان تیره، چرخِ بلند، فلکِ پنهان و گردونِ مستور است که در متون نظم و نثر پارسی رواج داشتهاند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و نمادین، سپهر پوشیده نمادی از عالم ناپیدا و رازآلود غیب، حجابهای مانع شهود حقیقت، و همچنین ابهام و پنهانکاریِ دست تقدیر و روزگار به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل سپهر پوشیده
عبارت «سپهر پوشیده» یک ترکیب وصفی و کنایه زیبای ادبی در زبان فارسی است که ریشه در واژگان کهن اوستایی و پهلوی دارد. این واژه از یک سو در توصیف ظاهری طبیعت به معنای آسمان ابری، تیره و پنهانشده در پشت مه و غبار به کار میرود و از سوی دیگر در ادبیات کلاسیک و نجوم قدیم، اشاره به فلکالافلاک یا سپهر اعظم دارد که به عنوان بالاترین مرتبه آسمان، سایر افلاک را در بر میگیرد.
از نظر معنایی و کاربرد مفهومی، گرچه این عبارت به طور مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما با مفاهیمی همچون «السَّقْف المَحْفُوظ» (سقف محفوظ) یا آسمانهای هفتگانه قرابت کنایی دارد. در حوزه نمادشناسی نیز این ترکیب نشاندهنده عظمت ناپیدای جهان، پرده و حجاب میان انسان و حقیقت و رازآلودگی سرنوشت است.