یعنی چه
صمغ انجدان، شیره و صمغی رزینی است که از تیغ زدن ریشه یا ساقه گیاه انجدان (انگدان) به دست میآید. این صمغ طعمی تلخ و بویی بسیار تند و نافذ دارد و در طب سنتی و داروسازی کاربردهای فراوانی دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت صَمْغِ اَنْجُدانْ (samghe anjodān) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف میتواند خودِ «صمغ انجدان» (۹ حرف)، «آنغوزه» (۶ حرف) یا «حلتیت» (۵ حرف) باشد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی به دلیل بوی بسیار خاص، تند و ناخوشایند این صمغ، در فرهنگ عامه به آن Şeytan tersi میگویند.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل و متون کهن پزشکی، به صمغ انجدان «انگژد»، «انگوزد»، «آنغوزه» و «گندکما» گفته میشود که همگی اشاره به همین صمغ دارویی دارند.
نماد چیست
صمغ انجدان نماد رسمی اسطورهای یا ادبی ندارد؛ اما در طب سنتی نماد یک داروی بسیار بدبو ولی فوقالعاده شفابخش و قوی است. همچنین در برخی باورهای عامیانه قدیمی، به دلیل بوی تندش برای دفع انرژیهای منفی یا ارواح خبیثه استفاده میشده است.
جمعبندی و توضیح کامل صمغ انجدان
صمغ انجدان که در میان عموم مردم بیشتر با نام «آنغوزه» یا «انغوزه» شناخته میشود، یک صمغ رزینی طبیعی است که از گیاهی به همین نام از تیره چتریان استخراج میگردد. این ماده از گذشتههای دور در طب سنتی ایران و یونان جایگاه ویژهای داشته و با وجود داشتن بوی بسیار تند و طعم تلخ، به عنوان یک داروی قوی ضد عفونیکننده، ضد تشنج و بادشکن مصرف میشده است.
واژه انجدان ریشهای کاملاً ایرانی دارد و معرب شده کلمه پارسی میانه «انگدان» است. نام علمی این گیاه نیز ترکیبی از یک واژه فارسی به معنای صمغ و یک واژه لاتین به معنای بدبو است که کاملاً ویژگیهای ظاهری این ماده دارویی را توصیف میکند. در متون کهن و جدول کلمات نیز از واژههای مترادفی چون حلتیت و انگژد برای اشاره به آن استفاده میشود.