یعنی چه
بیم داشتن به معنای انتظار وقوع یک خطر، آسیب یا امر ناخوشایند در آینده است که موجب ناآرامی ذهنی و احتیاط میشود. این حالت در زبان فارسی امروز معادل ترسیدن و نگران بودن است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «بیم» (با سکون مِیم) و «داشتن» (با فتح دال و سکون شین و نون) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی، خود واژه «بیم داشتن» با ۸ حرف است. واژههای مترادفی چون هراسیدن و ترسیدن نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به میزان شدت و رسمی بودن موقعیت، از افعال متفاوتی برای انتقال این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق اصیل و روان فارسی این واژه عبارتند از: ترسیدن، هراس داشتن، واهمه داشتن، خوف داشتن و بیمناک بودن.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و عرفان فارسی، بیم (خوف) معمولاً در کنار امید (رجا) میآید. بیم نماد هوشیاری، عدم غفلت، حذر و احتیاط انسان در مسیر زندگی یا سلوک معنوی است که او را از غرور بازمیدارد.
جمعبندی و توضیح کامل بیم داشتن
واژه «بیم داشتن» یک مصدر مرکب اصیل و کهن در زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه (پهلوی) دارد. این عبارت به معنای ترس، واهمه و هراس از وقوع یک اتفاق ناخوشایند یا خطرناک است و در متون کلاسیک ادب فارسی، از شاهنامه فردوسی تا آثار سعدی و حافظ، کاربرد فراوانی داشته است.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی، مفهوم بیم (خوف) پیوندی ناگسستنی با مفهوم امید (رجا) دارد. این دوگانه نمادی از تعادل در روان انسان و سلوک معنوی هستند؛ به طوری که بیم فرد را از غفلت و غرور مصون میدارد و امید او را از ناامیدی و توقف در مسیر بازمیدارد. در زبانهای دیگر مانند عربی این مفهوم با واژگانی چون خوف و خشیت، و در انگلیسی با افعالی نظیر To fear و To dread معادلسازی میشود.