یعنی چه
بیوفایی صفت بیوفا بودن است که به معنای عهدشکنی، بدعهدی، زنهارخواری، غدر، خیانت و ناسپاسی در روابط انسانی، عاطفی، دوستی و اجتماعی به کار میرود. این واژه نشاندهنده زیر پا گذاشتن اعتماد و عدم پایبندی به تعهدات است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [بِیْوَفایِی] یا به بیان آوانگاری بینالمللی /biːvæfɒːiː/ است که از پیشوند نفی «بی» و واژه عربی «وفاء» به همراه پسوند مصدری «یی» ساخته شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل خود واژه «بی وفائی» با ۷ حرف است. همچنین واژههایی مانند پیمانشکنی، خیانت، بدعهدی و غدر نیز به عنوان معادلهای جدولی آن شناخته میشوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به نوع رابطه و شدت آن، از واژههای متفاوتی استفاده میشود؛ برای روابط عاطفی عموماً Infidelity و برای مسائل اجتماعی و عمومی Disloyalty به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، دقیقترین و رایجترین معادل برای این مفهوم واژه Vefasızlık است که دقیقاً ساختاری مشابه واژه فارسی دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزین فارسی این واژه شامل پیمانشکنی، بدعهدی، ناپایداری، زنهارخواری، جفا و ناسپاسی است که همگی مفهوم دوری از صداقت و وفاداری را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل بی وفائی
واژه «بیوفایی» یک کلمه مرکب پیشوندی-پسوندی در زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند نفی «بی»، واژه عربی «وفاء» و پسوند مصدری «یی» شکل گرفته است. این مفهوم در روابط انسانی به معنای زیر پا گذاشتن عهد، پیمانشکنی و خیانت به اعتماد طرف مقابل است و متضاد کلماتی چون وفاداری، صداقت و امانتداری محسوب میشود.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، بیوفایی مایه شکستن دل و از بین رفتن آرامش اجتماعی قلمداد میگردد. شاعران کلاسیک مانند حافظ و نظامی بارها از «بیوفایی چرخ فلک» یا «دور زمانه» یاد کردهاند که نشاندهنده ناپایداری و بیثباتی دنیا و روزگار است. گرچه خود این واژه فارسی در قرآن نیامده، اما مفهوم آن تحت عنوان «نقض میثاق» (پیمانشکنی) و «خُلف وعده» به شدت نکوهش شده است.