یعنی چه
این عبارت یک ترکیب توصیفی است و به امپراتوران، پادشاهان و حکمرانانی اشاره دارد که در دوران باستان بر تمدن بزرگ بابل (واقع در بینالنهرین یا عراق کنونی) حکومت میکردند. از مشهورترین این پادشاهان میتوان به حمورابی (نویسنده نخستین قانوننامه جهان) و نبوکدنصر (بختنصر) اشاره کرد.
تلفظ
این عبارت از سه واژه تشکیل شده است: حرف اضافه «اَز»، واژهٔ جمع «پادْشاهان» با کسرهٔ اضافه، و نام خاص «بابِل» که در مجموع به صورت اَز پادْشاهانِ بابِل تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات طراحی جدول و کلمات متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان کلید و راهنما برای رسیدن به نام یکی از حاکمان مشهور بابل مانند حمورابی یا بختنصر به کار میرود؛ با این حال، خود این عبارت دقیقاً ۱۴ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم تاریخی از ترکیبات پادشاهان بابل یا پادشاهان بابلی استفاده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ، ادبیات و متون کهن، پادشاهان بابل لزوماً یک معنای واحد ندارند؛ آنها از سویی به دلیل شکوه معماری و قوانینی چون منشور حمورابی نماد قانونمداری و عظمت تمدنهای پیشین هستند و از سوی دیگر در روایات دینی (مانند داستان نمرود یا برج بابل) نماد طغیان، استبداد و قدرتهای دنیوی زودگذر به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل از پادشاهان بابل
عبارت «از پادشاهان بابل» یک گزاره و توصیف تاریخی در زبان فارسی است که بیش از هر چیز در ادبیات آموزش مذهبی، تاریخ باستان میانرودان و به ویژه به عنوان راهنمای حل جدولهای کلمات متقاطع کاربرد دارد. این واژه اشاره به سلسله فرمانروایانی دارد که در بینالنهرین تمدنی عظیم را پایهگذاری کردند.
از نظر ریشهشناسی، اجزای این عبارت قدمت بالایی دارند؛ واژه «پادشاه» از ریشه پارسی میانه یا پهلوی به معنی صاحب فرمان و قدرت است و نام «بابل» ریشه در زبان اکدی باستان دارد که به معنای «دروازه خدا» تلفظ میشده است. این تمدن باستانی تأثیر شگرفی بر قوانین و ساختار جوامع بعدی گذاشت.
اگرچه خود این ترکیب چهارده حرفی به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما نام سرزمین بابل یکبار در سوره بقره و در داستان هاروت و ماروت ذکر شده است. همچنین پادشاهان ستمگری مانند نمرود که معاصر حضرت ابراهیم بودهاند، در تفاسیر تاریخی به عنوان نمادی از سرکشی در برابر حق یاد شدهاند که نشاندهنده ابعاد نمادین این مفهوم در فرهنگ اسلامی و ایرانی است.