یعنی چه
غجر در زبان فارسی و عربی به گروههایی از مردم کوچنشین و پراکنده گفته میشود که سبک زندگی سیار و بیقیدوبندی دارند و در فرهنگ عامه به کولی یا فالگیر معروف هستند. این واژه در کاربردهای عامیانه گاهی بار معنایی تحقیرآمیز نیز به خود میگیرد.
مترادف
این کلمات همگی به اقوام کوچرو با سبک زندگی مشابه اشاره دارند.
متضاد
واژههایی که نشاندهنده سکونت دائمی در یک مکان هستند، در تضاد با سبک زندگی غجر قرار میگیرند.
هم خانواده
واژه غجری به عنوان صفت نسبت (مربوط به غجر) تنها مشتق رایج این کلمه است.
ریشه
ریشهٔ دقیق و قطعی این واژه مشخص نیست. برخی منابع مانند فرهنگ معین ریشه آن را ترکی میدانند و برخی دیگر آن را واژهای دخیل یا معرب از زبانهای هندوآریایی میدانند که با یک ریشه سه حرفی کلاسیک عربی ارتباط مستقیم ندارد.
جمله سازی
تلفظ
این کلمه با فتحة روی حروف غین و جیم به صورت غَجَر تلفظ میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از این واژهها برای اشاره به این قوم استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی معادل واژه غجر یا کولی است. توجه شود که نباید آن را با واژه Qacar (ایل قاجار) اشتباه گرفت.
جمعبندی و توضیح کامل غجر
واژه غجر در زبان فارسی برای توصیف گروهها و اقوام کوچنشینی به کار میرود که در سراسر جهان پراکنده هستند و به داشتن سبک زندگی سیار، آوارگی مداوم، و پیوند عمیق با موسیقی خیابانی و فالگیری شناخته میشوند. این مردم در زبان فارسی غالباً با نام «کولی» شناخته شده و در سطح بینالمللی به عنوان قوم «رُوما» معرفی میگردند.
از نظر ریشهشناسی، غجر یک واژه اصیل پارسی نیست و ریشه دقیق آن مورد اختلاف است؛ برخی آن را ترکی و برخی معرب میدانند. در ادبیات و فرهنگ عامه، این کلمه علاوه بر دلالت بر سبک زندگی بیقیدوبند، گاهی به عنوان نمادی از آوارگی یا در بازنماییهای منفی برای اشاره به بینظمی استفاده شده است.