یعنی چه
استکثار در لغت به معنای بسیار خواستن، زیادهطلبی و تلاش برای به دست آوردن مال یا چیزهای دیگر به مقدار فراوان است. این واژه به مفهوم انباشت و حرص نیز اشاره دارد و از مفاهیم اخلاقی و تفسیری به شمار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت اِستِکثار (esteksār) است که حرف اول و دوم آن با کسره خوانده میشوند.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع، واژهٔ استکثار با ۷ حرف به عنوان معادل زیادهخواهی و طلبِ فراوانی شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، عباراتی مانند Seeking abundance (طلبِ فراوانی)، Amassing (انباشتن مادیات) و Maximization (بیشینهسازی) معادلهای دقیقی برای این واژه هستند.
به فارسی
واژههای فارسی و معادلهای رایج آن شامل افزونخواهی، زیادهخواهی، زیادتطلبی، تکثیر و ازدیاد هستند. همخانوادههای آن بر پایه ریشه «ک-ث-ر» شامل کثیر، کثرت، تکاثر، اکثر و مستکثر است و واژههای تقلیل، کاهش و استقلال (کمشمردن) به عنوان متضاد مفهومی آن کاربرد دارند.
در قرآن
خودِ مصدر «استکثار» مستقیماً در متن قرآن نیامده است، اما مشتقات فعلی آن به کار رفتهاند؛ مانند آیه ۱۸۸ سوره اعراف (...لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ...) به معنی فراهم کردن خیر فراوان، و آیه ۶ سوره مدثر (وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ) به معنی عمل خود را زیاد دیدن یا بخشش به قصد زیادهطلبی.
جمعبندی و توضیح کامل استکثار
واژهٔ «استکثار» مصدری از باب استفعال و ریشه عربی «ک-ث-ر» است که در فرهنگ لغت و متون اخلاقی به معنای زیادهخواهی، افزونطلبی و گرایش مفرط به انباشت ثروت و مادیات به کار میرود. این واژه در تقابل با مفاهیمی همچون قناعت و زهد قرار میگیرد و نشاندهنده حرصِ انسان برای کسب سهمِ بیشتر از دنیا است.
اگرچه خود کلمهٔ استکثار به صورت مصدری در قرآن کریم ذکر نشده، اما شکل فعلی آن در قالب عباراتی نظیر «لاستکثرت» و «تستکثر» در سورههای اعراف و مدثر دیده میشود که بر طلبِ فراوانی و بسیار دیدن اعمال دلالت دارد. ریشهٔ این واژه با مفهوم معروف «تکاثر» (فزونطلبی متقابل) یکسان بوده و بار معنایی هشداردهندهای در خصوص عواقب دنیاگرایی دارد.