یعنی چه
کفره یک واژه اصیل عربی و جمع تکسیر (مکسر) کلمه «کافر» است. این واژه در لغت به کسانی اطلاق میشود که حق و حقیقت را پنهان میکنند یا به آن جفا میورزند. در اصطلاح دینی و قرآنی نیز به معنای افراد بیدین، ملحدان و کسانی است که به خداوند و آیات او ایمان ندارند و یا نسبت به نعمتهای الهی کفران و ناسپاسی میکنند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان عربی و کاربرد فصیح فارسی آن به صورت «کَفَرَه» (Kafarah) است، هرچند در برخی متون یا گویشها به صورت کُفره (به ضم کاف) نیز خوانده شده است، اما صورت اول دقیقتر و اصیلتر است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای پرسشهایی نظیر «جمع کافر»، «کافران» یا «منکران حق» کاربرد دارد و یک واژه ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای ترجمه این واژه به زبان انگلیسی، بسته به بافت متن از کلماتی که نشاندهنده عدم ایمان یا ناسپاسی هستند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و به عنوان جمع تکسیر برای کلمه کافر در کنار واژه «کفار» در متون فصیح عربی و آیات قرآن به کار میرود.
به فارسی
در برگردان دقیق به زبان فارسی، میتوان برای این کلمه از واژههایی چون «کافران»، «ناسپاسان»، «منکران حق»، «ملحدان» و «حقناشناسان» استفاده کرد که دقیقاً همان بار معنایی جمع را منتقل میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل کفره
واژه «کفره» یک اسم جمع مکسر از ریشه عربی «ک-ف-ر» است که به معنای کافران، منکران حقیقت و حقناشناسان به زبان فارسی وارد شده است. ریشه اصلی این کلمه در لغت به معنای «پوشاندن و پنهان کردن» است؛ به طوری که در گذشته حتی به کشاورزانی که بذر را زیر خاک پنهان میکردند نیز اشاره داشته، اما در سیر تحول معنایی به کسانی اطلاق شده است که حقایق الهی را میپوشانند و کفران نعمت میکنند.
این کلمه صراحتاً در قرآن کریم در سوره عبس آیه ۴۲ به صورت «أُولَٰئِکَ هُمُ الْکَفَرَةُ الْفَجَرَةُ» آمده که به فرجام بد منکران و بدکاران اشاره دارد. در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، کفره نمادی از تاریکی جهل، لجاجت در برابر حقیقت و تقابل مستقیم با اهل ایمان و توحید به شمار میرود.