یعنی چه
بلشون نام نوعی پرنده آبزی و ماهیخوار است که با پاها و گردن دراز و منقار قوی شناخته میشود. این پرنده در کنار تالابها، رودخانهها و آبگیرها به آرامی حرکت کرده یا کمین میکند تا ماهیها و موجودات کوچک آبی را شکار کند. در متون قدیمی به آن حواصیل، مالکالحزین یا بوتیمار نیز گفته شده است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح باء، سکون لام، ضم شین و واو کشیده تلفظ میشود: بَلْشُون.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه بلشون به عنوان پاسخ برای طراحان سوال با راهنمای «پرندهای آبزی»، «نام دیگر حواصیل» یا «مرغ حسرت» کاربرد دارد و خود واژه پنج حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این تیره از پرندگان از واژه Heron استفاده میشود که انواع بزرگتر را شامل میگردد و واژه Egret برای گونههای سفیدرنگ و کوچکتر آن به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی و رایج این واژه در ادبیات و زبان عامیانه، حواصیل و بوتیمار است. همچنین در برخی گویشها و متون کهن ادبی به دلیل رفتارهای خاص این پرنده، به آن مرغ باران یا مرغ حسرت نیز میگویند.
نماد چیست
بلشون (یا همان بوتیمار و مالکالحزین) در فرهنگ و ادبیات عامه نماد غصهخوردن، حسرت و خست است. بر اساس افسانههای کهن، باور بر این بوده که این پرنده در کنار آب دریا مینشیند اما از بیم آنکه آب تمام شود، آب نمینوشد و تشنه و اندوهگین میماند. همچنین به دلیل رفتار حرکتیاش، نماد سکوت، آرامش و شکارچی دقیق در طبیعت است.
جمعبندی و توضیح کامل بلشون
واژه «بلشون» یک نام کهن و اصیل برای پرنده حواصیل است که ریشههای آن به زبان قبطی باستان بازمیگردد و از طریق زبان عربی وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این پرنده آبزی با ویژگیهای ظاهری متمایز مانند گردن و پاهای کشیده، همواره توجه طبیعیدانان و شاعران قدیمی را به خود جلب کرده است.
در فرهنگ ادبی، بلشون یا معادلهای آن نظیر بوتیمار و مالکالحزین، جایگاه نمادین ویژهای دارند. این پرنده به دلیل ایستادن مداوم در کنار آبگیرها بدون نوشیدن زیاد آب، در افسانهها به عنوان نماد حسرت، اندوه و بخل شناخته میشود و در اشعار فارسی برای مضمونسازیهای اخلاقی و تمثیلی به وفور از رفتار آن استفاده شده است.