یعنی چه
کفول واژهای عربیاصل و مصدر است که در زبان فارسی به معنای عهدهدار شدن حفاظت، سرپرستی یا تعهد مالی و حقوقی یک شخص به کار میرود. این واژه از ریشه کفل بوده و به مفهوم پایندانی و ضمانت کردن برای دیگری است. در برخی ریشههای لغوی قدیم، به معنای پیوسته روزه داشتن نیز به آن اشاره شده است.
تلفظ
این واژه به صورت کُفول (با ضمه روی حرف اول و واو کشیده) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «ضامن شدن»، «پذیرفتن کفالت کسی» یا «پایندانی»، واژه ۴ حرفی «کفول» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن و کاربرد حقوقی یا عام، واژگان متفاوتی در انگلیسی معادل کفول قرار میگیرند که همگی بر مفهوم تعهد و ضمانت دلالت دارند.
به فارسی
واژههای «پایندانی» و «عهدهداری» دقیقترین برگردانهای اصیل فارسی برای این مفهوم هستند. همچنین کلماتی مانند ضمانت، تعهد و سرپرستی از مترادفهای رایج آن در زبان فارسی به شمار میروند. در مقابل، مفاهیمی چون عدم تعهد، بیمسئولیتی و رها کردن متضاد معنوی آن هستند.
نماد چیست
در متون ادبی، عرفانی و فرهنگ عامه، واژه کفول به عنوان نمادی از پذیرش مسئولیتهای سنگین انسانی و اخلاقی شناخته میشود. این کلمه نشانه حمایت، عهدهداری امور ضعیفان و اسیران، و پایبندی به عهد و پیمانهای اجتماعی است.
جمعبندی و توضیح کامل کفول
واژه «کُفول» مصدری عربی از ریشه (ک-ف-ل) است که وارد زبان فارسی شده و به طور دقیق به معنای ضامن شدن، پایندانی و بر عهده گرفتن تعهد یا سرپرستی شخص دیگر است. گرچه خودِ این کلمه به صورت مصدری در قرآن نیامده، اما همخانوادههای مشهور آن مانند کفیل، کفالت و تکفل بارها در داستانهای قرآنی (مانند سرپرستی حضرت مریم و حضرت موسی) با مفاهیم والای حمایتی به کار رفتهاند.
این کلمه امروزه در زبان فارسی بیشتر جای خود را به واژه «کفالت» داده است که کاربرد حقوقی و قضایی گستردهای دارد. با این حال، در حل جدولهای متقاطع و متون کهن، شناخت ریشه و معنای دقیق کفول به عنوان یک واژه ۴ حرفی معادلِ ضمانت، اهمیت زیادی دارد.