یعنی چه
واژه «شعر» در لغت به معنی کلام موزون، مقفی و خیالانگیز است که از احساسات سرچشمه میگیرد. از نظر دستور زبان، صورت جمع مکسر و استاندارد کلمه شعر، واژه «اشعار» است. ترکیب «جمع شعر» به صورت مستقل یک اصطلاح رایج در زبان فارسی نیست، اما از نظر معنایی به مفهوم گردآوری کردن شعرها یا همان مجموعه شعر (anthology) اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت اضافه بیانی [جَمْـعِ شِعْـر] است که هر دو واژه ریشه عربی دارند و در فارسی با سکون حروف میانی خوانده میشوند.
در جدول
در طراحهای جدول و معماهای کلمات، اگر هدف خودِ عبارتِ داخل راهنما باشد، پاسخ «جمع شعر» دارای ۶ حرف است. اما اگر منظور طراح، صورت جمع دستوری کلمه شعر باشد، پاسخ واژه «اشعار» (۵ حرفی) خواهد بود.
به انگلیسی
برای مفاهیم مرتبط با جمع شعر یا مجموعه شعر در زبان انگلیسی از واژگان فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی که ریشه اصلی این کلمات است، برای اشاره به جمع شعر از اشعار یا دواوین استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای خالص فارسی یا ساختارهای رایج معیار برای این مفهوم شامل واژگانی چون «اشعار»، «چامهها»، «منظومهها» و در قالب کتابی «مجموعه شعر» یا «دیوان» است.
جمعبندی و توضیح کامل جمع شعر
عبارت «جمع شعر» در زبان فارسی کاربرد اصطلاحی یا دستور زبانی مستقلی ندارد. اگر به دنبال جمع دستوری واژه شعر باشیم، بر اساس قواعد عربی به واژه «اشعار» و در فارسی به «شعرها» میرسیم. همچنین در بافتار ادبی، به کتابی که حاوی گزیده یا کل سرودههای یک یا چند شاعر باشد، «مجموعه شعر»، «دیوان» یا «بیاض» گفته میشود.
از سوی دیگر، در سرگرمیها و مسابقات جدول کلمات متقاطع، عبارت «جمع شعر» به عنوان یک کلید مستقیم ۶ حرفی به کار میرود که پاسخ آن دقیقاً عینا خودِ عبارت یعنی «جمع شعر» است، مگر آنکه تعداد حروف کمتری (۵ حرف) مد نظر باشد که در آن صورت واژه «اشعار» گزینه نهایی خواهد بود.