یعنی چه
ناهید در زبان فارسی نام سیارهٔ زهره (Venus) است که به عنوان دومین سیاره منظومه شمسی شناخته میشود. ریشه معنایی این واژه به «آناهیتا» (ایزدبانوی باستانی آب، باروری و پاکی) بازمیگردد و در اصل به معنای پاک، بیگناه و بیآلایش است. این جرم آسمانی به دلیل درخشش فوقالعادهاش در آسمان شب، در ادبیات فارسی محبوبیت بالایی دارد.
تلفظ
ترکیب صوتی این کلمه از دو بخش تشکیل شده است: «سیاره» با فتحه روی یاء مشدد و کسره در پایان، و «ناهید» با الف کشیده و یای مجهول. در متون کهن به صورت اَناهید نیز ضبط شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «سیاره ناهید» دقیقاً ۱۰ حرف دارد. بسته به طراح جدول، معادلهای کوتاهتری مثل زهره، ونوس، یا اصطلاحاتی نظیر ستاره صبح و خنیاگر فلک نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این سیاره به نام الهه عشق و زیبایی روم باستان، «Venus» نامیده میشود.
به عربی
در زبان و نجوم عربی، به این سیاره «الزُّهرَة» میگویند که از ریشه زهر به معنای سپیدی و درخشندگی گرفته شده است.
نماد چیست
سیاره ناهید در اسطورهشناسی ایرانی مظهر پاکی، زایش و آبهای روان است. در نجوم قدیم و ادبیات غنایی فارسی، به دلیل نور خیرهکنندهاش، نماد عشق، معشوق زیبا، هنر و موسیقی است؛ تا جایی که در شعر کهن به آن «مطربه فلک» یا «خنیاگر چرخ» نیز میگفتند.
جمعبندی و توضیح کامل سیاره ناهید
سیاره ناهید که در زبان عامیانه و نجوم اسلامی بیشتر به نام «زهره» و در زبانهای غربی به «ونوس» شهرت دارد، دومین سیاره نزدیک به خورشید در منظومه شمسی است. این جرم آسمانی به دلیل نزدیکی به زمین و جو ضخیمش، نور خورشید را به شدت منعکس کرده و پس از ماه، درخشانترین شیء در آسمان شب به شمار میرود؛ به همین دلیل در میان مردم به ستاره صبحگاهی یا شامگاهی نیز معروف است.
از نظر ریشهشناسی، نام ناهید برگرفته از واژه اوستایی «آناهیتا» به معنای پاک و بیآلایش است که ایزدبانوی آبها و باروری در ایران باستان بوده است. در ادبیات فارسی، ناهید جایگاه ویژهای دارد و شاعران همواره از آن به عنوان مظهر زیبایی، معشوق نورانی، و خنیاگر آسمانها که مشغول نواختن چنگ است، یاد کردهاند.