یعنی چه
اتغافل که شکل رایجتر آن در فارسی «تغافل» است، به این معناست که فرد با وجود آگاهی کامل از یک مسئله، اشتباه یا عیب، عمداً خود را به ناآگاهی و بیخبری میزند تا حرمتها حفظ شده و از بروز تنش جلوگیری شود.
تلفظ
این واژه در متون فارسی اغلب به صورت مصدر اَتَغافُل (بر وزن تفاعل) خوانده میشود، اما در اصل عربی میتواند صیغه متکلم وحده فعل مضارع به صورت اَتَغافَلُ (به معنی من خود را به غفلت میزنم) نیز باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال این مفهوم از اصطلاحاتی استفاده میشود که به تظاهر به ناآگاهی یا چشمپوشی عمدی اشاره دارند.
به عربی
این کلمه مشتق از ریشه ثلاثی «غ ف ل» است که با رفتن به باب تفاعل، معنای تظاهر و وانمود کردن به غفلت را به خود گرفته است.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل عباراتی چون مصلحتاندیشی، اغماض، گذشت و در اصطلاح عامیانه «خود را به کوچه علیچپ زدن» است.
نماد چیست
در ادبیات اخلاقی و فرهنگ عامه، این رفتار نماد بزرگمنشی، رازداری و هوشمندی در مدیریت روابط است؛ چرا که فرد بدون پردهدری، به خطاکار فرصت اصلاح میدهد.
جمعبندی و توضیح کامل اتغافل
واژه اتغافل که ریشه در فرهنگ و زبان عربی دارد، در اصطلاح به معنای هوشیاری همراه با چشمپوشی است. این مفهوم زمانی به کار میرود که شخصی از عیب یا خطای دیگران باخبر است، اما از روی بزرگواری، حلم و برای حفظ آبرو و روابط اجتماعی، بهگونهای رفتار میکند که گویا هیچ چیز ندیده و نمیداند.
در ادبیات اخلاقی و روایات اسلامی، تغافل به عنوان یکی از بالاترین فضایل اخلاقی و نشانههای حسن خلق شناخته میشود؛ چرا که مانع از لجاجت فرد خطاکار شده و پرده حیا را میان افراد از بین نمیبرد. البته این رفتار باید هوشمندانه باشد تا با سهلانگاری منفی یا بیتفاوتی مخرب اشتباه گرفته نشود.
در بازیهای فکری و جدول کلمات نیز این واژه ششحرفی معمولاً به عنوان معادل چشمپوشی یا خود را به غفلت زدن مورد پرسش قرار میگیرد و یکی از کلمات پرکاربرد برای طراحان جدول است.