یعنی چه
هادوری در اصطلاح و متون کهن ادبی به معنای سائل و گدای اصرارکنندهای است که پیوسته و با وقاحت و پافشاری شدید خواسته خود را تکرار میکند. این واژه همچنین برای اشاره به مردم بیسروپا، فرومایه و پستحال نیز به کار میرفته است.
تلفظ
این واژه به صورت هادوری (hā-du-ri) تلفظ میشود و در ادبیات کلاسیک فارسی کاربرد داشته است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ طراحان برای راهنمای «گدای سمج و مبرم»، واژه ۶ حرفی «هادوری» است.
به انگلیسی
بهترین معادلهای انگلیسی برای این مفهوم، واژگانی هستند که بر اصرار بیش از حد و پیله کردن دلالت دارند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و عبارات جایگزین فارسی این واژه شامل گدای دورهگرد، سائلِ اصرارگر، دریوزه و اصطلاح عامیانه پهکلو (پیله) هستند.
نماد چیست
در ادبیات سنتی و شعر کلاسیک فارسی، هادوری به عنوان نماد از دست رفتن عزت نفس، وقاحت در طلب، و پیله کردن اجتماعی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل هادوری
واژه «هادوری» یکی از لغات کهن و اصیل ثبتشده در فرهنگهای معتبر فارسی مانند دهخدا و معین است که ریشه زبانشناختی آن به زبان آرامی (از زبانهای سامی باستان) بازمیگردد. این کلمه در متون و اشعار کلاسیک برای توصیف گدایان دورهگرد و بسیار سمجی به کار میرفته که با اصرار فراوان دمِ درِ خانهها میرفتند و تا چیزی دریافت نمیکردند، محل را ترک نمیکردند.
استفاده از این واژه در ادبیات کلاسیک، مانند شعر اثیرالدین اخسیکتی («به هر دری نروم چون گدای هادوری»)، نشاندهنده بار معنایی منفی آن است که به مرور زمان به نمادی از فرومایگی، وقاحت و اصرار بیجا تبدیل شده است. امروزه این واژه کاربرد عامیانه یا روزمره ندارد و بیشتر در فضاهای ادبی یا به عنوان یک چالش ذهنی در جدولهای کلمات متقاطع مورد توجه قرار میگیرد.