یعنی چه
ازلیت به مفهوم آن است که چیزی پیشینهٔ عدم نداشته و آغازی برای آن در زمان متصور نیست؛ ابدیت نیز به جاودانگی مطلق و بیانجام بودن اشاره دارد که هرگز فنا و زوال نمیپذیرد. ترکیب این دو مفهوم، بیانگر فراتر بودن از بستر زمان است که معمولاً در فلسفه و کلام برای توصیف ذات باریتعالی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [’azaliyyat va ’abadiyyat] است که هر دو واژه دارای تشدید بر روی حرف «ی» هستند.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی چون سرمدیت، جاودانگی، خلود و بقا به عنوان پاسخهای هممعنی شناخته میشوند.
به انگلیسی
واژه Eternity در زبان انگلیسی به تنهایی هر دو مفهوم بیآغازی و بیانجامی را پوشش میدهد، اما برای تفکیک دقیق فلسفی از واژگان اختصاصی پیش و پس استفاده میشود.
به عربی
در متون فلسفی و کلامی عربی، ترکیب «الأزل والأبد» یا واژه واحد «السرمدیة» دقیقترین معادل برای این مفهوم ترکیبی هستند.
به فارسی
معادلهای پارسی اصیل و روان برای این دو واژه، «بیآغازی» (برای ازلیت) و «بیانجامی» یا «جاودانگی» (برای ابدیت) است که ریشه در واژگان پهلوی «اَسَرک» و «اَپَد» دارند.
جمعبندی و توضیح کامل ازلیت و ابدیت
ترکیب مفهومی «ازلیت و ابدیت» یکی از بنیادیترین مباحث در کلام، فلسفه اسلامی و عرفان است. این دو واژه گرچه به صورت مصدری و مستقیم در متن قرآن مجید نیامدهاند، اما مضامین عمیق آنها در قالب اسامی حسنای الهی نظیر «الأوّل و الآخر» به وضوح تبیین شده است؛ کلمه اول به ازلیت (نبودِ آغاز) و کلمه آخر به ابدیت (نبودِ پایان) حقتعالی دلالت دارد.
از منظر ریشهشناسی، هر دو واژه از طریق زبان عربی کلامی وارد فارسی شدهاند، اما جالب اینجاست که ریشه دورتر آنها به واژگان پهلوی بازمیگردد. ترکیب همزمان این دو مفهوم در فلسفه تحت عنوان «سرمدیت» شناخته میشود که نماد بارز آن در هنرهای سنتی و ادیان مختلف، دایره یا گرههای بیانتهاست؛ چرا که دایره هیچ نقطه ابتدا یا انتهای مشخصی ندارد و نشاندهنده جریان فراترازمانی هستی است.