یعنی چه
اشعریین در اصطلاح تاریخ اسلام به دو معنا به کار میرود: نخست پیروان مکتب فکری و کلامی ابوالحسن اشعری (اشاعره) که از روش ترکیبی عقل و نقل در الهیات اهل سنت استفاده میکنند؛ دوم، منسوبان به قبیله بزرگ و قدیمی «اشعر» در یمن که پس از اسلام نقش مهمی در تاریخ ایفا کردند.
تلفظ
این واژه به صورت فتحة الف، فتحة شین، فتحة عین، کسره و تشدید راء و یاء ساکنه تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند پیروان مکتب اشعری، اشاعره یا قبیله ابوموسی اشعری، کلمه ۷ حرفی «اشعریین» پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
برای اشاره به پیروان این مکتب کلامی در متون انگلیسی بیشتر از واژه Ash'arites استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و شکل جمع کلمه «اشعری» در حالت نصب و جر است.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این واژه در زبان فارسی «اشعریان» یا همان اصطلاح رایج «اشاعره» است.
در قرآن
خود واژه «اشعریین» در متن قرآن وجود ندارد، زیرا یک اصطلاح کلامی و تاریخی مربوط به دورههای بعد است. با این حال، طبق روایات تفسیری فریقین، آیه ۵۴ سوره مائده در ستایش قوم و قبیلهٔ ابوموسی اشعری (اهل یمن) نازل شده یا بر آنها تطبیق داده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اشعریین
واژه «اشعریین» یک اصطلاح چندوجهی در تاریخ و کلام اسلامی است. از یک سو به قبیلهای بزرگ و اصیل در یمن به نام «بنو اشعر» اشاره دارد که شخصیتهای روایی و تاریخی برجستهای مانند ابوموسی اشعری از میان آنها برخاستند و بعدها شاخهای از آنان به قم مهاجرت کردند. ریشه این نام به نیای قبیله بازمیگردد که با موی فراوان بر تن متولد شده بود.
از سوی دیگر، این کلمه در اصطلاح الهیات به پیروان مکتب کلامی ابوالحسن اشعری اطلاق میشود. این مکتب فکری که در تقابل با عقلگرایی مفرط معتزله و ظاهرگرایی اهل حدیث شکل گرفت، تلاش کرد تا با فرمولبندی جدیدی میان عقل و نقل (متون دینی) سازگاری ایجاد کند و امروزه بخش بزرگی از بدنه اعتقادی اهل سنت را تشکیل میدهد.