بلیغ و شیوا یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل بلیغ و شیوا

عبارت «بلیغ و شیوا» از ترکیب دو واژه با ریشه‌های متفاوت ساخته شده است؛ «بلیغ» ریشه‌ای عربی (از ب‌ل‌غ به معنی رسیدن و رساندن کمال معنا) دارد و «شیوا» واژه‌ای اصیل و بازمانده از زبان پهلوی است که روانی و دلنشینی کلام را توصیف می‌کند. ترکیب این دو با هم، نهایت رسایی و زیبایی یک سخن را به تصویر می‌کشد.

در فرهنگ و ادبیات فارسی، شیوایی و بلاغت کلام همواره ابزار دست سخنوران و شاعران بزرگ بوده است. برای نمونه، در متون دینی و قرآن کریم نیز در آیه ۶۳ سوره نساء از عبارت «قَوْلًا بَلِيغًا» یاد شده که به معنای سخنی رسا و اثرگذار است که مستقیم بر عمق جان مخاطب اثر می‌گذارد.

به کارگیری این صفت در جملات معمولاً برای توصیف خطابه، شعر یا متن‌های ادبی فاخر است؛ زمانی که نویسنده یا گوینده بدون تکلف و با زیباترین کلمات، پیام خود را بدون کم‌وکاست به دیگران منتقل می‌کند. مرغ سخنور، بلبل و طوطی نیز در ادبیات سنتی ما نمادهایی از این ویژگی به شمار می‌روند.