یعنی چه
در منابع اصیل لغوی مانند دهخدا، این واژه به معنی تکان دادن کسی به قصد انداختن او از جای بلند (که مایهٔ ترس و هول میشود) یا وحشتزده کردن آمده است. با این حال، در تداول عامه و محاوره امروز، این عبارت به عنوان شکل دیگری از «هل دادن» فیزیکی یعنی با فشار به جلو راندن اشیاء یا افراد نیز استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب در زبان فارسی با واو مجهول یا ضمهٔ کشیده در بخش اول همراه است و به صورت [hōl dādan] خوانده میشود.
به انگلیسی
به عربی
به ترکی
به فارسی
برابرهای فارسی این واژه با توجه به دو جنبه معنایی آن عبارتند از: ترساندن، وحشتزده کردن، هراساندن، بیم دادن، راندن، تنه زدن و پیش بردن با زور.
جمعبندی و توضیح کامل هول دادن
واژه «هول دادن» از نظر ریشهشناسی و لغتنامههای مرجع مانند دهخدا و معین، در اصل از ریشه «هول» به معنی ترس و اضطراب گرفته شده و به معنای ترسانیدن یا تکان دادن شدید کسی به قصد انداختن اوست که موجب وحشت میشود. با این حال، در زبان محاورهای و روزمره، بسیاری از افراد این عبارت را به جای فعل «هل دادن» (به معنی فشار فیزیکی رو به جلو و راندن اشیاء) به کار میبرند.
باید توجه داشت که در نگارش فارسی معیار امروز، اگر منظور حرکت دادن فیزیکی و راندن چیزی به جلو باشد، املای درست و استاندارد آن «هل دادن» است و نوشتن آن به صورت «هول دادن» یک خطای املایی رایج یا کاربرد عامیانه به شمار میرود. در مقابل، اگر مفهوم ایجاد ترس و دستپاچگی مد نظر باشد، ریشه هول کاملاً صحیح است.
این واژه در ادبیات استعاری نمادی از فشار ناگهانی بیرونی است که فرد را از حالت تعادل و آرامش خارج میکند. همچنین در ترجمههای قرآنی، هرچند خود این ترکیب وجود ندارد، اما مفهوم حرکتی آن با واژه «دفع» و مفهوم روانی آن با واژگانی چون «رعب» و «فزع» قرابت معنایی دارد.