یعنی چه
الدثور در زبان عربی دو معنای اصلی و پرکاربرد دارد؛ نخست به معنی داراییهای زیاد، اموال فراوان و ثروت انبوه است که بیشتر در ترکیبات روایی مانند «أهل الدثور» (ثروتمندان) دیده میشود. معنای دوم آن به کهنه شدن، فرسودگی، محو شدن و از بین رفتن آثار و نشانههای یک چیز در گذر زمان اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با تشدید حرف دال و ضمهٔ ثاء به صورت اَدْ-دُ-ثُور (ed-dusûr) است که در فارسی عموماً به صورت اَلدّثور قرائت میشود.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخی ۶ حرفی برای راهنماهایی چون «ثروتهای انبوه» یا «اموال فراوان» به کار میرود.
به عربی
در معاجم عربی، این واژه بسته به ریشهٔ کاربردی خود، مرادف الثروات (داراییها) یا دروس الأثر (پاک شدن نشانهها) قرار میگیرد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن در مفهوم اول شامل «توانگری»، «مال کثیر» و «ثروت فراوان» است و در مفهوم دوم با واژههایی چون «کهنگی»، «فرسودگی» و «برافتادن اثر» برابر است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات اسلامی، این کلمه از یک سو نماد ثروت مادی و دنیایی است که میتواند وسیلهای برای آزمایش یا انفاق باشد (اشاره به حدیث نبوی)؛ و از سوی دیگر نماد فانی بودن جهان، زوال دنیا و خاموش شدن آثار تمدنهای گذشته در گذر روزگار است.
جمعبندی و توضیح کامل الدثور
واژهٔ «الدثور» ریشه در زبان عربی دارد و بر اساس معاجم معتبر لغوی، دارای دو وجه معنایی متمایز است. در وجه نخست که شهرت روایی و حدیثی زیادی دارد، الدثور به عنوان جمعِ «دَثْر» به معنای اموال فراوان و ثروتهای انبوه شناخته میشود و اصطلاح «أهل الدثور» به طبقهٔ ثروتمند جامعه اشاره دارد که داراییهای مادی زیادی در اختیار دارند.
در وجه دوم، این کلمه به مفهوم کهنه شدن، فرسودگی و از بین رفتن گامبهگام آثار و نشانههای یک بنا یا یک رسم در طول زمان ارتباط مییابد. اگرچه خود این ساختار جمع در متن قرآن کریم نیامده، اما همخانوادهٔ معروف آن یعنی «المُدَّثِّر» (به معنی جامه به خود پیچیده) در ابتدای سورهای به همین نام به کار رفته است. در کلام پندآموز و متون اخلاقی، الدثور تجسمی از فراوانی مادی و در عین حال یادآور زوالپذیری و فانی بودن داشتههای دنیاست.