یعنی چه
این واژه در اصل یک ترکیب عربی قرآنی (فَـ + أَيْنَ + مَا) است که به زبان فارسی نیز وارد شده است. این کلمه به عنوان یک قید شرط مکانی برای بیان شمول، جهانشمولی و عدم محدودیت مکانی به کار میرود و نشاندهنده حضور همهجایی یک مفهوم یا ذات است. از آنجا که واژهای کلاسیک و دینی است، نمونه بارز آن در متون شریف دیده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه بر اساس ریشه عربی آن به صورت فَأَيْنَمَا (fay-na-mā) است که در متون فارسی معمولاً به صورت روان و متصل «فاینما» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این کلمه به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنمای «هر کجا که» یا «پس به هر سو که» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی دقیقترین برگردان برای رساندن مفهوم شرطی و مکانی این واژه، کلمه Wherever است.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی است و از ترکیب حرف ربط «فـ»، ادات پرسش «أین» و ماء تعمیم ساخته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی عبارتند از: هر کجا که، به هر طرف که، هر جا و در هر مکان.
جمعبندی و توضیح کامل فاینما
واژه «فاینما» یک لفظ مستقل فارسی نیست، بلکه یک ترکیب عبارتی و قرآنی از زبان عربی است که به ادبیات، عرفان و متون دینی فارسی راه یافته است. این کلمه از سه جزء «فـ» (پس)، «أین» (کجا) و «ما» (ادات تعمیم و شرط) تشکیل شده و روی هم رفته به معنای «پس به هر سو که» یا «هر کجا که» تعبیر میشود.
مشهورترین کاربرد این واژه در آیه ۱۱۵ سوره بقره است که میفرماید «فأینما تولّوا فثم وجه الله» (به هر سو رو کنید، همانجا روی خداست). در نگاه عرفانی و اصطلاحات ادبی، این کلمه نمادی از حضور مطلق، بیمکان و جهانشمول پروردگار در تمام ارکان هستی است و محدود نبودن ذات الهی به یک جهت جغرافیایی خاص را یادآوری میکند.