یعنی چه
واژه ملتهبه صفت مؤنث است و به معنای زبانه کِشنده، داغ، و برافروخته (برای گرما و آتش) به کار میرود. در ادبیات به معنای احساسات تند و پرحرارت، و در پزشکی به بافت یا عضوی اشاره دارد که دچار تورم، داغی و قرمزی شده است.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت مُلْتَهِبَه (moltaheba) است که صورت مؤنث واژه مُلْتَهِب محسوب میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای 'سوزان'، 'افروخته' یا 'دارای التهاب' کاربرد دارد و دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، در مباحث پزشکی از Inflamed و در مفاهیم عمومی یا ادبی از واژههای Burning و Fervent استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز برای توصیف آتش، بیماری یا وضعیتهای بحرانی و پرحرارت به کار میرود.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای کاربردهای پزشکی اصطلاح İltihaplı و برای توصیف آتش یا هیجانات از Alevli یا Hararetli استفاده میکنند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون سوزان، شعلهور، برافروخته، آتشین، و پرلهیب است که نشاندهنده شدت گرما یا هیجان هستند.
در قرآن
خود کلمه «ملتهبه» یا «ملتهب» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما ریشه سه حرفی آن یعنی «ل ه ب» به معنای شعله آتش، در سوره مسد در قالب نام «ابولهب» و عبارت «ذَاتَ لَهَبٍ» به کار رفته است.
نماد چیست
در نجوم قدیم، «ملتهب» نام صورت فلکی قیقاووس (Cepheus) در آسمان شمالی است. از نظر معنایی و نمادین نیز این واژه نماینده بحرانهای اجتماعی، فضای سیاسی متشنج، خشم فروخورده، و عشق یا احساسات بسیار شدید و سوزان است.
جمعبندی و توضیح کامل ملتهبه
واژه «ملتهبه» صفت مؤنث مشتق از ریشه عربی «لهب» است که معنای اصلی آن به شعلهور بودن، داغی و سرکشی آتش بازمیگردد. این کلمه در طول زمان کاربردهای گستردهتری پیدا کرده است؛ به طوری که در اصطلاحات پزشکی قدیم و جدید برای توصیف بافتهای متورم و داغ (مانند ادویه ملتهبه)، و در ادبیات و علوم اجتماعی برای توصیف فضاها یا احساسات بحرانی، تند و پرهیجان به کار میرود.
در فرهنگهای واژگان و اصطلاحات جدول، این کلمه ششحرفی هممعنی با عباراتی چون سوزان و افروخته قلمداد میشود. همچنین در تاریخ نجوم، پیوندی دیرینه با صورت فلکی قیقاووس دارد که در کتب کهن آسمانشناسی به نام صورت فلکی ملتهب شناخته میشده است.