یعنی چه
مواطات در لغت به معنای توافق، همدستی، سازش و هماهنگ شدن دو یا چند نفر بر سر یک امر (غالباً به صورت پنهانی یا پشتپرده) است. علاوه بر این مفهوم عمومی، این واژه در اصطلاح منطق و فلسفه نیز کاربرد دارد و به «حمل مواطات» (یا حمل هُوَ هُوَ) معروف است؛ یعنی حملی که در آن مفهوم محمول به طور مستقیم و بدون نیاز به واسطه یا مشتق، بر موضوع بار میشود (مانند جملهی «انسان، ناطق است»).
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «مُواتات» تلفظ میشود و شکل اصیل عربی و مکتوب آن «مُواطاة» است.
در جدول
کلمه «مواطات» در جدولهای کلمات متقاطع دقیقاً ۶ حرف دارد. بسته به طراح جدول، پاسخهای جایگزین و هممعنی آن نیز میتوانند کلماتی مانند تبانی، سازش یا توافق باشند.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در انگلیسی، بسته به سیاق متن از واژگان مختلفی استفاده میشود؛ در متون حقوقی و سیاسی به معنای تبانی از Collusion و در متون منطقی از Identity استفاده میگردد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ریشه «و ط أ» است و در زبان عربی به شکل «المواطأة» نوشته و به معنای همقدمی، همراستایی و توافق به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی سره و روان، میتوان واژههایی نظیر همدستی، سازش، همپیمانی، هماهنگی یا ساختوپاخت را به عنوان جایگزینهای دقیق این کلمه قرار داد.
جمعبندی و توضیح کامل مواطات
واژه «مواطات» (یا مواطاة) از ریشه عربی «و ط أ» گرفته شده که در اصل به معنای پا گذاشتن، همقدم شدن و هممسیر شدن است. در سیر تحول معنایی، این واژه به مفهوم هماهنگی فکری و عملی میان دو طرف اشاره دارد. در کاربردهای روزمره و ادبیات معاصر، مواطات بیشتر بار معنایی منفی به خود گرفته و به معنای تبانی، سازش پنهانی و ساختوپاخت پشت پرده استفاده میشود؛ هرچند که در ریشهی خود معنای خنثیِ توافق را نیز در بر دارد.
از سوی دیگر، این واژه در دو حوزهی تخصصی منطق و علوم قرآنی نیز جایگاه ویژهای دارد. در منطق، «حمل مواطات» به نوعی اتحاد مستقیم بین موضوع و محمول اشاره میکند که نیازی به ادات اشتقاق ندارد. در قرآن کریم نیز اگرچه خودِ مصدر مواطات نیامده، اما فعل همخانوادهی آن در آیه ۳۷ سوره توبه («لِیُواطِئُوا») به معنای همگون کردن و برابر ساختن ماههای حرام توسط مشرکان به کار رفته است. توجه به این نکته ضروری است که این واژه نباید با اصطلاح فقهی «معاطات» (داد و ستد بدون صیغه عقدی) اشتباه گرفته شود.