یعنی چه
«اشبه» صفت تفضیلی از ریشهٔ «شبه» است و به معنای شبیهتر و مانندهتر میباشد. در متون علمی، فقهی و حدیثی نیز این واژه فراوان به کار میرود و معنای «نزدیکتر به درستی و حقیقت» (أشبه بالصواب) را افضا میکند.
تلفظ
این واژه در زبان اصلی خود با فتحة همزه و سکون شین و فتحة باء به صورت «أَشْبَه» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «شبیهتر» یا «مانندهتر» واژهٔ چهار حرفی «اشبه» است.
به انگلیسی
برای رساندن مفهوم شبیهتر بودن در زبان انگلیسی از عباراتی که صفت تفضیلی شباهت را نشان میدهند استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی این واژه صفتهای تفضیلی مانند شبیهتر، مانندهتر و ماناتر هستند که میزان شباهت بیشتر را نشان میدهند.
در قرآن
خودِ صیغهٔ تفضیلی «أشبه» عیناً در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشهٔ آن (شبه) در قالب کلماتی چون «مُشتبهاً»، «شُبِّهَ» و «متشابهات» بسیار پرکاربرد و کلیدی است.
جمعبندی و توضیح کامل اشبه
واژهٔ «اشبه» یک صفت تفضیلی با ریشهٔ عربی (ش ب ه) است که ورود فراوانی به ادبیات فارسی، متون مذهبی و فقهی داشته است. معنای اصلی آن شبیهتر و مانندهتر بودن است و به هر چیزی که شباهت تام و تمام به اصل خود داشته باشد اطلاق میشود. یکی از آشناترین کاربردهای مذهبی آن، عبارت معروف در توصیف حضرت علیاکبر (ع) به صورت «أشبه الناس خلقاً و خلقاً و منطقاً برسولک» است که به معنای شبیهترینِ مردم به پیامبر خدا است.
این کلمه علاوه بر دلالت بر شباهت ظاهری و اخلاقی، در اصطلاحات علمی و فقهی به معنای «نزدیکتر بودن به حق و صواب» نیز به کار میرود؛ به طوری که وقتی یک نظر یا حکم به حقیقت نزدیکتر باشد، آن را «اشبه» مینامند. در جدول کلمات متقاطع نیز این واژه به عنوان معادل چهار حرفی برای کلماتی چون شبیهتر و مانندهتر کاربرد دارد.