یعنی چه
واژه بادوک در فرهنگ عامیانه و گویشهای محلی (بهویژه خراسانی) برای توصیف افرادی به کار میرود که به دلیل غرور، لجبازی یا جوزدگی، رفتارهای نمایشی و بیمنطق از خود بروز میدهند و اصطلاحاً باد به غبغب میاندازند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت بَادُوک (bādūk) است که با صدای کشیده «آ» در بخش اول و ضمه کشیده «و» در بخش دوم ادا میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمه بادوک به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای مفاهیمی همچون خودنما، لجباز، یکدنده و آدم جوزده یا فیسوافادهای کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن و معنای مدنظر، میتوان از واژگان معادل انگلیسی فوق برای انتقال مفهوم بادوک استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان این واژه در زبان فارسی فصیح شامل کلماتی چون خودپسند، فیسوافادهای، مغرور، متهور و متکبر است که ویژگیهای رفتاری منفی فرد را بازگو میکنند.
نماد چیست
این کلمه در نمادشناسی فرهنگی یا ادبیات کلاسیک جایگاه رسمی ندارد؛ اما در بستر زبان عامیانه، نمادی از توخالی بودن، ادعای پوچ و رفتارهای هیجانی و کمفکر به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بادوک
واژه «بادوک» یک مدخل رسمی در لغتنامههای مرجع و کهن زبان فارسی مانند دهخدا یا معین نیست، بلکه واژهای عامیانه و گویشی (بهویژه در شرق کشور و گویش خراسانی) محسوب میشود. این کلمه از ترکیب واژه فارسی «باد» (به نشانه غرور و تکبر) به همراه پسوند صفتساز «ـُـک» ساخته شده است، مشابه ساختاری که در کلماتی مانند ترسوک یا غمک دیده میشود.
از نظر معنایی، بادوک به کسی اطلاق میشود که با لجبازی، یکدندگی یا جوزدگی مفرط دست به تصمیمگیریهای ناگهانی میزند یا با افاده و خودنمایی، سعی در بزرگ جلوه دادن خود دارد. این کلمه بار معنایی منفی داشته و بازتابدهنده ویژگیهای رفتاری نامناسب است.
علاوه بر این کاربرد عامیانه، بادوک نام یک فیلم سینمایی مشهور از مجید مجیدی نیز هست که در آنجا به بستر جغرافیایی و فرهنگی سیستان و بلوچستان اشاره دارد؛ اما در بازیهای کلماتی و جدول، عمدتاً به عنوان مترادفی برای افراد خودنما و یکدنده شناخته میشود.