یعنی چه
العشی در لغت به معنای بخش پایانی روز است؛ زمانی که خورشید از موقعیت ظهر (زوال) عبور کرده و به سمت مغرب و تاریکی شب متمایل میشود. این واژه وضعیتی را توصیف میکند که روشنایی روز آرامآرام جای خود را به سیاهی شب میدهد.
تلفظ
این کلمه به صورت مکسور در انتهای آن و با تشدید روی حرف «ی» یعنی [اَلْعَشِیّ] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه العشی به عنوان هممعنی عصر، شبانگاه یا آخر روز کاربرد دارد و طول پاسخ آن ۵ حرف است.
به انگلیسی
برای برگردان این واژه به زبان انگلیسی، با توجه به بازه زمانی آن میتوان از واژههای مرتبط با عصر و غروب استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون شامگاه، شبانگاه، پسین و عصر هستند که همگی به ساعات پایانی روز اشاره دارند.
در قرآن
این واژه بارها در قرآن کریم ذکر شده است؛ از جمله در آیه ۱۸ سوره ص («بِالْعَشِيِّ وَالْإِشْرَاقِ») و آیه ۵۲ سوره انعام («بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ»). در کاربرد قرآنی، العشی معمولاً در کنار واژههایی چون غداة یا ابکار (بامداد) میآید تا مفهوم پیوستگی ذکر، استمرار عبادت و خلوت با معبود را در تمام ساعات شبانهروز برساند.
جمعبندی و توضیح کامل العشی
واژه «العشی» یک اصطلاح اصیل عربی با کاربرد وسیع در ادبیات قرآنی و متون کهن است که به بخش پایانی روز، یعنی از زمان زوال خورشید و بعد از ظهر تا غروب آفتاب و ابتدای تاریکی شب اشاره دارد. ریشه لغوی این کلمه (ع ش و) با مفهوم رو به کاهش گذاشتن نور و متمایل شدن به تاریکی پیوند خورده است، چرا که در این زمان از روز، چشمها به دلیل کم شدن نور تدریجاً دچار ضعف بینایی موقت میشوند.
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، العشی صرفاً یک بازه زمانی ساده در شبانهروز نیست، بلکه نمادی از پایان یک چرخه، زمان سکون، تأمل و جمعبندی کارهای روزانه است. تقابل مداوم این واژه با واژههای مربوط به بامداد (مانند غداة و ابکار) در قرآن، بر لزوم پیوستگی یاد خدا و بندگی در آغاز و پایان هر دوره از زندگی تاکید دارد و خلوتگاهی روحانی را برای نیایشگران تداعی میکند.