یعنی چه
به مردمی گفته میشود که در زمانهای ماقبل تاریخ (بهویژه دوران پارینهسنگی) برای محافظت از خود در برابر عوامل طبیعی و حیوانات وحشی، در غارها و شکاف کوهها زندگی میکردند. این اصطلاح همچنین به هر انسانی که به دور از تمدن مدرن در غار مسکن گزیند، به صورت استعاری یا واقعی اطلاق میشود.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «اِنسانهای غار نِشین» است که از واژه عربی انسان، نشانه جمع فارسی «ها»، واژه عربی «غار» و صفت فاعلی مرخم «نشین» از مصدر نشستن شکل گرفته است.
در جدول
در کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۱۵ حرف دارد. از دیگر پاسخهای احتمالی و کوتاهتر برای این مفهوم در جدول میتوان به غارنشینان، غارزی، اشکفتزی و انسانهای اولیه اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی رایجترین واژهها برای اشاره به این مفهوم Caveman یا Cave dwellers است. واژه تخصصیتر و علمیتر آن Troglodytes است که به غارنشینان اشاره دارد.
در قرآن
خودِ اصطلاح تکاملی یا تاریخی «انسانهای غارنشین» در قرآن نیامده است؛ اما به مفهوم سکونت در غار و کوه اشاره شده است؛ از جمله داستان «اصحاب کهف» در سوره کهف که به گروهی از جوانان یکتاپرست پناهنده به غار اشاره دارد، و همچنین اقوام «عاد و ثمود» در سورههای نحل و شعراء که در کوهها خانهها میتراشیدند.
نماد چیست
در فرهنگ عمومی و ادبیات مدرن، انسان غارنشین نمادی از زندگی ابتدایی، دوران آغازین بشر، دوری از تمدن و رفتارهای غریزی است. همچنین در مباحث روانشناسی و فلسفی (با الهام از تمثیل غار افلاطون)، گاهی به عنوان نمادی از ضمیر ناخودآگاه یا جهل و دوری از دانش تعبیر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل انسانهای غارنشین
عبارت «انسانهای غارنشین» یک اصطلاح توصیفی و عمومی است که در زبانشناسی و فرهنگ عامه برای اشاره به جوامع پیشاتاریخی، به ویژه در دوران پارینهسنگی، به کار میرود. این انسانها از غارها و پناهگاههای سنگی به عنوان مأمنی در برابر خطرات محیطی استفاده میکردند. گرچه این عنوان در انسانشناسی مدرن یک برچسب سادهسازیشده تلقی میشود و تمام ابعاد زندگی بشر اولیه را پوشش نمیدهد، اما کماکان در ادبیات به عنوان شاخصی برای دوران پیش از تمدن شناخته میشود.
از نظر ساختار زبانی، این عبارت یک ترکیب وصفی فارسی است که از واژه غار (با ریشه عربی) و نشین (صفت فاعلی از مصدر فارسی نشستن) ترکیب شده است. در متون مذهبی مانند قرآن کریم، اصطلاح تخصصی غارنشینان پیشاتاریخی وجود ندارد، اما به مفاهیمی همچون داستان پناه بردن اصحاب کهف به غار برای حفظ ایمان و یا معماری صخرهای اقوامی چون ثمود در دل کوهها پرداخته شده است.
امروزه در کاربردهای استعاری، واژه غارنشین علاوه بر ابعاد تاریخی، در روانشناسی و نمادشناسی نیز کاربرد دارد؛ به طوری که گاهی نمادی از رفتارهای کاملاً بدوی، زندگی ساده و به دور از تکلفهای مدرن، و یا برعکس، نمادی از عقبماندگی از کاروان دانش و تمدن روز بشری به شمار میرود.