یعنی چه
این عبارت توصیفی به پوشاکی اشاره دارد که از الیاف طبیعی و ارزشمند کرم ابریشم بافته شده و به دلیل ظرافت، درخشندگی و ارزش مادی بالا، مخصوص طبقه اشراف و بزرگان بوده است. در متون کهن ادبی و دینی، برای این مفهوم از واژگان اصیلی چون دیبا، پرنیان و استبرق استفاده شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، علاوه بر خود عبارت که ۱۷ حرف دارد، واژههای چهار حرفی مانند «دیبا» و شش حرفی مانند «استبرق» یا «پرنیان» نیز به عنوان پاسخهای اصلی کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به نوع لباس و بافت پارچه، از ترکیباتی نظیر precious silk garment برای توصیف عام جامه ابریشمی گرانقیمت و از کلمه Brocade برای پارچههای زربفت و دیبا استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و مترادفهای این عبارت در زبان فارسی شامل واژگان دیبا، پرنیان، پرند، حریر، جامه حریرین و پوشاک فاخر است. در نقطه مقابل، کلماتی مانند پلاس، کرباس، جامه خشن و بوریا که نشاندهنده پوششهای ارزانقیمت و زمخت هستند، به عنوان متضاد آن شناخته میشوند.
نماد چیست
این مفهوم در ادبیات فارسی و عرفانی نماد شوکت، ثروت، قدرت و پادشاهی است. همچنین در متون مذهبی و قرآنی (مانند آیه ۳۱ سوره کهف با واژه استبرق)، نمادی از پاداش پاکان و تجمل و زیبایی بینقص نعمتهای بهشتی به شمار میرود. در شعر شعرا نیز گاهی به عنوان استعارهای برای لطافت بهار و طبیعت به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل جامه ابریشم گرانبها
عبارت «جامه ابریشم گرانبها» ترکیبی وصفی و استعاری در زبان و ادبیات فارسی است که برای توصیف جامههای بسیار نفیس و ارزشمند به کار میرود. هرچند این ترکیب به صورت یک مدخل واحد در لغتنامههای کلاسیک ثبت نشده، اما تکتک اجزای آن یعنی جامه (با ریشه پهلوی jāmag)، ابریشم و گرانبها دارای اصالت عمیق زبانی هستند. اصلیترین کلمهای که در سنت ادبی ایران بار این معنا را به دوش میکشد، واژه «دیبا» است.
این مفهوم علاوه بر کاربرد شاهانه و تجملاتی در تاریخ ایران باستان، جایگاه ویژهای نیز در فرهنگ اسلامی و قرآنی دارد. در متون وحیانی از کلماتی چون «استبرق» (ابریشم ضخیم و گرانبها) و «سندس» برای توصیف پوشش بهشتیان استفاده شده که نشاندهنده ارزش بالا و مایه آرامش و زیبایی بودن این جامه است.
در شعر کلاسیک فارسی، شاعران بزرگ از این مفهوم برای تصویرسازیهای بدیع بهره بردهاند؛ گاه زمین بهارزده را پوشیده در دیبای هفترنگ توصیف کردهاند و گاه در ادبیات عرفانی، آن را نمادی از جلوههای فریبنده اما گذرای دنیای مادی دانستهاند که انسان نباید فریفته ظاهر براق و لطیف آن شود.