یعنی چه
این واژه به معنای حصول شناخت، معرفت و آشنایی دو یا چند طرف از یکدیگر است. در واقع به فرایند پیوند و ارتباط اجتماعی میان انسانها اشاره دارد که فراتر از یک معرفی ساده، به درک و آگاهی متقابل هویتی و فرهنگی منجر میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتحة روی تاء، فتحة روی عین، فتحة روی راء و ضمّة روی فاء به همراه واو مدی است که به صورت «تَعَارَفُوا» خوانده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به صیغه فعلی آن از عبارت «to get to know one another» استفاده میشود و مفهوم مصدری آن معادل «mutual acquaintance» است.
به عربی
در عربی معیار این کلمه فعل ماضی یا امر از باب تفاعل است که دلالت بر مشارکت دارد و به معنای شناخت دوطرفه (إعرِفوا بعضکم بعضاً) به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این واژه شامل «با هم آشنا شدن»، «شناخت متقابل»، «همدیگر را شناختن» و «ارتباط گرفتن» است. باید توجه داشت که این کلمه با واژه «تعارف» در زبان فارسی امروزی (به معنی تکلف و خوشامدگویی) تفاوت معنایی اساسی دارد.
در قرآن
این کلمه دقیقاً یکبار در قرآن کریم در آیه ۱۳ سوره حجرات به صورت «لِتَعَارَفُوا» آمده است: «وجَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا». این آیه تصریح میکند که تفاوتهای نژادی و قبیلهای برای ایجاد شناخت و ارتباط انسانی است، نه برای فخرفروشی یا تبعیض.
جمعبندی و توضیح کامل تعارفوا
واژه «تعارفوا» یک فعل اصیل عربی از ریشه «ع-ر-ف» و بر وزن باب تفاعل است. این باب در صرف زبان عربی نشاندهنده یک کار دوطرفه و مشارکتی است؛ بنابراین تعارفوا به معنای این است که چند نفر یا چند گروه، تعاملی رو در رو و متقابل برای شناخت یکدیگر آغاز کنند و به درک متقابل برسند.
شهرت و جایگاه این کلمه بیش از هر چیز به علت حضور در آیه ۱۳ سوره حجرات است. در این زمینه، کلمه مذکور به عنوان نمادی از صلح، همزیستی مسالمتآمیز، گفتگو میان فرهنگها و دیپلماسی شناخته میشود که نشان میدهد تنوع و تفاوتهای انسانی ابزاری برای پیوند و آشنایی بیشتر است، نه عاملی برای تفرقه و برتریجویی نژادی.
در نهایت باید مرز میان این واژه قرآنی و اصطلاح «تعارف» در فرهنگ عامه فارسی را متمایز دانست. در حالی که تعارف فارسی به رفتارهای تعارفی و تکلفهای روزمره اشاره دارد، تعارفوا در معنای ریشهای خود دعوتی است به فرآیند آگاهی، معرفت، همزیستی و ارتباط عمیق اجتماعی میان تودههای مختلف مردم.