یعنی چه
واژهٔ «سبائی» یک صفت نسبی است که دو معنای تاریخی متفاوت دارد: نخست منسوب به قوم، پادشاهی و سرزمین کهن «سبأ» در جنوب شبهجزیره عربستان (یمن باستان)؛ و دوم در تاریخ اسلام، منسوب به فرقهٔ «سبائیه» (پیروان عبدالله بن سبأ) که از غلات صدر اسلام به شمار میرفتند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «سَبائی» با فتح سین و باء تلفظ میشود. در متون عربی و تاریخی به شکل «سَبَئی» (با حرکت فتح روی سین و باء و همزه) نیز ضبط شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «منسوب به قوم سبأ» یا «اهل سبا»، واژهٔ ۵ حرفی «سبائی» یا واژهٔ ۴ حرفی «سبئی» است.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به قوم سبأ از صفت «سَبَئِيّ» استفاده میشود. در برخی منابع تفسیر قرآنی، این واژه ممکن است با «صَابِئ» (صابئین) نیز خلط یا مقایسه شود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، برای اشاره به این مفهوم تاریخی و قومی از واژهٔ Sebeî (یا عبارت Seba halkı) استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل «اهل سرزمین سبأ»، «سبأیتبار» یا «وابسته به تمدن سبأ» است که به مردم یا آثار بهجامانده از آن پادشاهی باستانی اشاره دارد.
نماد چیست
تمدن سبائی در فرهنگ و ادبیات خاورمیانه، نماد پادشاهی بسیار باشکوه و ثروتمند (با نشانههایی چون سد تاریخی مأرب و ملکه بلقیس) است که در نهایت به دلیل کفران نعمت، دچار سیل عَرِم و ویرانی ناگهانی شد.
جمعبندی و توضیح کامل سبائی
واژهٔ «سبائی» صفت نسبی برجستهای در تاریخ و ادبیات است که عمدتاً به تمدن، قوم و پادشاهی باستانی «سبأ» در یمن باستان اشاره دارد. این تمدن با نام ملکه بلقیس، ثروت انبوه، کشاورزی پیشرفته و سازهٔ عظیمی چون سد مأرب شناخته میشود که سرگذشت آن و سیل ویرانگرش در قرآن نیز به تصویر کشیده شده است.
از سوی دیگر، این واژه در تاریخ فرق و مذاهب اسلامی معنایی کاملاً متفاوت دارد و به فرقهٔ «سبائیه» یا همان پیروان عبدالله بن سبأ اشاره میکند که از نخستین گروههای غلوکننده (غلات) در صدر اسلام به شمار میرفتند و باورهای افراطی داشتند.
در برخی پژوهشهای تفسیری و متون کهن، گاهی میان واژهٔ سبائی (منسوب به سبأ) و صابئی (پیروان آیین صابئین مذکور در قرآن) به دلیل تشابه لفظی یا ریشهای، خلط یا قرابتهایی مطرح شده است؛ با این حال، هویت اصلی آن همان انتساب به سرزمین کهن سبأ است.