یعنی چه
انگاوا (Engawa) واژهای ژاپنی با دو کاربرد مهم است: در معماری، به راهرو یا ایوان چوبی و باریکی گفته میشود که دورادور خانههای سنتی ژاپن قرار دارد و حریم داخل را به باغ متصل میکند. در آشپزی نیز به گوشت چرب و لذیذ لبهٔ بالهٔ ماهی کفشک (مانند کفشکماهی زیتونی) اطلاق میشود که در تهیه سوشی و ساشیمی کاربرد فراوانی دارد.
تلفظ
این واژه به صورت فتحة اول و سکون نون و گاف تلفظ میشود: [اَ نْ گا وا] یا در زبان ژاپنی えんがわ (Engawa).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه در قالب پرسشهایی چون «ایوان خانههای سنتی ژاپن» یا «بخش چرب باله ماهی کفشک در آشپزی ژاپنی» به صورت ۶ حرفی «انگاوا» نوشته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از خودِ واژهٔ رومانیزه شده Engawa استفاده میشود. برای توصیف بخش معماری آن عباراتی نظیر Veranda (به معنی بالکن و ایوان) یا Porch نیز به کار میرود.
به فارسی
این کلمه معادل دقیق یککلمهای در فارسی ندارد؛ اما بسته به سیاق متن، در حوزه معماری میتوان آن را به «ایوان»، «تراس»، «رواق» یا «غلامگردش» (راهروی دورادور ساختمان) ترجمه کرد و در حوزه شکمگردی به «گوشت باله ماهی کفشک» برگرداند.
نماد چیست
در فرهنگ و فلسفه معماری ژاپن، انگاوا نماد حریم خاکستری یا فضای گذار است؛ مرزی که درون خانه (حریم خصوصی) را به بیرون (طبیعت آزاد و باغ) متصل کرده و مظهر صلح، تأمل، سکون و هماهنگی انسان با طبیعت اطراف به شمار میرود.
معنی انگلیسی/خارجی
این واژه از زبان ژاپنی ریشه گرفته و ترکیبی از دو بخش «ان» (En - 縁) به معنی لبه یا حاشیه و «گاوا» (Gawa/Kawa - 側) به معنی سمت یا پهلو است که در لغت به معنای «سمتِ لبه» یا فضای کناری ساختمان است.
جمعبندی و توضیح کامل انگاوا
واژه «انگاوا» یک وامواژه اصیل از زبان ژاپنی است که در زبان فارسی دو کاربرد کاملاً متمایز اما تخصصی دارد. کاربرد نخست و اصلی آن در حوزه معماری سنتی ژاپن است؛ انگاوا به آن دسته از راهروها یا ایوانهای چوبی باریکی گفته میشود که دورادور اتاقهای خانههای ژاپنی تعبیه شده و به عنوان یک فضای میانجی، فضای داخلی را به حیاط و باغ متصل میکند. این فضا در فرهنگ ژاپن نماد آرامش و پیوند انسان با طبیعت است.
کاربرد دوم این واژه در هنر آشپزی و شیلات ژاپن است؛ جایی که انگاوا به بخش گوشت چرب، ترد و بسیار لذیذی که در لبه باله ماهی کفشک (به ویژه کفشکماهی زیتونی) قرار دارد، اطلاق میشود. این بخش از ماهی به دلیل بافت منحصربهفردش محبوبیت بالایی در تهیه سوشی و ساشیمی دارد. از آنجا که این واژه ریشهای کاملاً ژاپنی دارد، فاقد هرگونه کاربرد یا ریشه در متون کهن فارسی و قرآنی است.