یعنی چه
این عبارت ترکیبی قرآنی و عربی است که از بخشهای «کُنّا» (ما بودیم)، «بِهِ» (به او/به آن) و «عالِمین» (دانایان و آگاهان) تشکیل شده است. مفهوم کلی آن بیانگر احاطه علمی و شهود پیشین پروردگار بر احوال، شایستگیها و اعمال بندگان است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «کُنْنا بِهٖ عالِمین» است که با تشدید بر روی نون در کلمه اول، اشباع و کشش کسره در ضمیر «به»، و کشش الف در «عالمین» ادا میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این بخش از آیه معمولاً با استفاده از افعال گذشته و صفات مرتبط با آگاهی و دانش مطلق ترجمه میشود.
به عربی
صورت مکتوب و صحیح عبارت در رسمالخط عربی و متون قرآنی به شکل «كُنَّا بِهِ عَالِمِينَ» نگاشته میشود.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی این عبارت نشاندهنده علم و آگاهی کامل در گذشته و استمرار آن است؛ یعنی ما از پیش به شایستگی و احوال او علم کامل داشتیم.
در قرآن
این عبارت عیناً در آیه ۵۱ سوره انبیاء آمده است: «وَلَقَدْ آتَيْنَا إِبْرَاهِيمَ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهِ عَالِمِينَ»؛ بدین معنا که ما پیش از آن به ابراهیم رشد فکریاش را دادیم و به حال و شایستگی او دانا بودیم.
جمعبندی و توضیح کامل کنا بهی عالمین
عبارت «کنا بهی عالمین» یک تعبیر اصیل قرآنی از آیه ۵۱ سوره انبیاء است که در زبان فارسی گاه به صورت سرهم یا با املاهای متفاوت جستجو میشود. این عبارت تجلی مفهوم علم مطلق، آگاهی پیشین و احاطه کامل خداوند بر بندگان و شایستگیهای آنان است.
از نظر ترکیبشناسی، این عبارت از فعل ناقصه، متمم و اسم فاعل جمع تشکیل شده و نشان میدهد که هیچ امر پنهانی از محضر الهی دور نمیماند. در بافتار آیه، این کلام سند پاکی و شایستگی حضرت ابراهیم (ع) برای دریافت هدایت و رشد الهی به شمار میرود.