یعنی چه
واژه البقا به معنی زیستن، پایدار ماندن، استمرار وجود و جاودانگی است. این کلمه در اصطلاح عرفانی و تصوف به مرحلهای از سلوک اشاره دارد که سالک پس از گذشتن از مرحله فنا، به حق باقی میگردد و به شهود باطنی دست مییابد.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی با فتح همزه و ب، و سکون لامل تعریف تلفظ میشود و در پایان آن همزه وجود دارد که در فارسی معمولاً بدون همزه پایانی (البقا) تلفظ میگردد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم البقا در بافتهای مختلف علمی، فلسفی و عمومی از این واژهها استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود ماهیت عربی دارد و با کلماتی چون الدوام و الخلود هممعنی است.
به فارسی
برابرهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل پایندگی، دوام، ماندگاری، جاودانگی، استمرار و زیست هستند.
در قرآن
ریشه این واژه (ب ق ی) به فراوانی در قرآن به کار رفته است؛ مانند آیه ۲۷ سوره الرحمن «وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ» که به بقای ذات الهی اشاره دارد، و آیه ۴۶ سوره کهف «وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ» که درباره ارزشهای پایدار و شایسته است.
جمعبندی و توضیح کامل البقا
البقا واژهای با ریشه عربی (ب-ق-ی) به معنای دوام، استمرار، پایندگی و جاودانگی است که در زبان فارسی و متون کهن به طور گسترده استفاده میشود. این واژه در نقطه مقابل فنا، زوال و نیستی قرار دارد و به هر چیزی که از گزند نابودی مصون بماند اشاره میکند.
در فرهنگ اسلامی و عرفان، البقا جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که از صفات برتر الهی (الباقی) به شمار میرود و در سیر و سلوک عرفانی، مرتبه «بقا بعد از فنا» به شهود و اتصال جاودانه سالک به حقیقت حق دلالت دارد. همچنین در قرآن کریم مشتقات آن برای توصیف پایداری پاداشهای معنوی و جاودانگی آخرت در برابر دنیای فانی آمده است.