یعنی چه
واژه «بهوت» صیغه مبالغه از ریشه عربی (ب-ه-ت) است و به فردی اشاره دارد که به شدت دروغگویی میکند، به دیگران تهمتهای بزرگ میزند و با بیباکی افترا میبندد. این واژه جنبه کتابی و ادبی دارد و در محاورات روزمره کمتر به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت بَهُوت (Bahut) است که بر وزن فَعول (صفت مبالغه در زبان عربی) ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «بسیار دروغگو» یا «افترازننده»، کلمه چهار حرفی «بهوت» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال معنای این صفت مبالغه در زبان انگلیسی، از واژگانی که به تهمتزدن مداوم یا دروغگویی در سطح کلان اشاره دارند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی و رایج این کلمه شامل واژههایی چون دروغگوی بزرگ، تهمتزن، افتراگو، کذاب و مفتری است که همگی مفهوم مبالغه در ناپاکی زبان و گفتار را میرسانند.
نماد چیست
این واژه نماد اسطورهای یا آیین خاصی ندارد؛ اما در ادبیات اخلاقی و متون کهن، به عنوان نماد مبالغه در رذیلتِ تهمتزدن، وقاحت و دروغبافی افراطی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بهوت
واژه «بَهُوت» یک صفت مبالغه از ریشه عربی (ب-ه-ت) است که وارد زبان فارسی شده و به معنای فردی است که بسیار دروغ میگوید و به دیگران بهتان و افترا میزند. این واژه در متون کلاسیک و لغتنامههای معتبری چون دهخدا به همین معنا ضبط شده است و نباید آن را با واژه «بُهت» به معنی حیرت و مبهوت شدن اشتباه گرفت.
همچنین شایان ذکر است که این کلمه با واژه اساطیری هندویی «بْهوت» (Bhoot) به معنی روح و جن، و یا عبارت «بیابان برهوت» (که ریشه در نام وادیای در یمن دارد) هیچگونه ارتباط معنایی و ریشهای ندارد و صرفاً در ظاهر به هم شباهت دارند. خود واژه بهوت در قرآن نیامده، اما همخانوادههای آن نظیر بُهتان کاربرد قرآنی دارند.