یعنی چه
واژهٔ «سَمِعْتُنَّ» یک صورت صرفی (فعل ماضی، صیغهٔ جمع مؤنث مخاطب) از ریشهٔ عربی «س م ع» است و به معنی «شما گروهی از زنان، شنیدید» یا «گوش دادید» میباشد. این کلمه به عنوان یک ساختار دستوری مستقل عربی شناخته میشود و واژهٔ اصیل فارسی نیست.
تلفظ
این کلمه به صورت سَمِعْتُنَّ (با فتح س، کسر م، سکون ع، ضم ت و تشدید و فتح ن) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «شما زنان شنیدید به عربی»، کلمهٔ پنجحرفی «سمعتن» است.
به عربی
در زبان عربی معیار، این کلمه دقیقاً به همین صورت برای خطاب قرار دادن جمعی از زنان جهت اعلام وقوع فعل شنیدن در گذشته استفاده میشود.
به فارسی
از آنجا که در زبان فارسی معیار، افعال برای ضمیر مخاطب (شما) تفکیک جنسیتی ندارند، معادل دقیق معنایی آن عبارت است از: «شنیدید» یا «گوش دادید» (با فرض اینکه مخاطب، جمعی از بانوان هستند).
در قرآن
ساختار و صیغهٔ دقیق «سَمِعْتُنَّ» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ هرچند ریشهٔ ثلاثی مجرد آن (س م ع) و مشتقات دیگری نظیر «سَمِعْنَا» (شنیدیم) یا «سَمِعْتُمُوهُ» (آن را شنیدید - خطاب به مذکر/عموم) به فراوانی در آیات الهی دیده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل سمعتن
واژهٔ «سمعتن» (با تلفظ دقیق سَمِعْتُنَّ) یک ساختار صرفی و فعل ماضی از زبان عربی است که از ریشهٔ ثلاثی مجرد «س م ع» مشتق شده است. این فعل به طور خاص برای دوم شخص جمع مؤنث (مخاطب) به کار میرود و معنای آن «شما چند زن شنیدید» است. در زبان فارسی، به دلیل عدم وجود تفکیک جنسیتی در افعال، این کلمه صرفاً به «شنیدید» ترجمه میشود.
این صیغهٔ خاص و دقیق دستوری به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما ریشهٔ اصلی آن که دلالت بر شنوایی، ادراک صوتی و حقپذیری دارد، کاربرد گستردهای در آیات دارد. در فرهنگ معارفی و ادبی، ریشهٔ این کلمه نمادی از آگاهی، دریافت پیام و گوشِ باطن به شمار میرود.
در ادبیات و ساختارهای جدولی، این واژه یک کلمهٔ ۵ حرفی محسوب میشود که به عنوان معادل عربی برای عبارت «شنیدید (مؤنث)» مطرح میگردد و فاقد ریشه یا همخانوادهٔ اصیل در زبان فارسی است.