یعنی چه
این واژه در زبان فارسی به سه معنای اصلی به کار میرود: نخست، کنار گذاشتن و اندوختن بخشی از مال یا درآمد برای روز مبادا (پسانداز کردن)؛ دوم، به تعویق انداختن و تأخیر در انجام امور و کارها؛ و سوم، باقی گذاشتن مال و میراث برای بازماندگان پس از مرگ.
تلفظ
تلفظ صحیح این مصدر مرکب به صورت «پَس» (با سکون سین) و «اَفْکَندَن» (فتح اول و سکون فاء و فتح کاف) است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، اگر منظور ذخیره مالی باشد از کلماتی مانند save استفاده میشود و اگر منظور عقب انداختن زمان کاری باشد، postpone یا delay به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی برای مفاهیم مختلف این واژه، معادلهای دقیقی وجود دارد؛ از جمله ادخار برای مال و تأجیل برای زمان.
به فارسی
واژههای هممعنی و برگردانهای روان فارسی این مصطلح عبارتند از: ذخیره کردن، اندوختن، ابقاء کردن میراث، به تعویق انداختن و کنار گذاشتن.
نماد چیست
در متون ادبی و عرفانی کهن، این واژه گاهی نمادی از دوراندیشی و تدبیر در امور معاش است و در بافتی دیگر، به عنوان نماد به تعویق انداختن تکالیف یا رها کردن موقت یک امر برای آینده به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل پس افکندن
واژه «پس افکندن» یک مصدر مرکب اصیل فارسی است که از دو جزء «پس» (به معنی عقب یا بعد) و «افکندن» (به معنی انداختن و رها کردن) تشکیل شده است. این ترکیب اصیل در طول تاریخ زبان فارسی تغییرات معنایی جالبی داشته و هم در مفاهیم مادی مانند پسانداز کردن مال و مادیات و به ارث گذاشتن دارایی کاربرد دارد و هم در مفاهیم زمانی به معنای به تعویق انداختن کارها استفاده میشود.
اگرچه این واژه به صورت مستقیم در متن عربی قرآن نیامده است، اما در ترجمههای کهن و تاریخی قرآن کریم (مانند ترجمه تفسیر طبری)، مترجمان بزرگ از فعل «پس افکندن» یا اسم «پسافکند» برای معادلسازی مفاهیمی چون «تأخیر» یا واژههای مربوط به باقی گذاشتن اعمال و مایحتاج برای پس از مرگ بهره بردهاند که اصالت و قدمت این واژه را در ادبیات مکتوب نشان میدهد.