یعنی چه
عبارت «مرغوب فیه» یک ترکیب وصفی عربی (صفت مفعولی به همراه جار و مجرور) است که در متون ادبی، فقهی و حقوقی فارسی به کار میرود و به معنای آنچه مورد علاقه، درخواست یا گرایش واقع شده باشد است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح مِیم و سکون رِی و ضم بَاء به همراه تنوین رفع در زبان عربی است، هرچند در فارسی اغلب بدون تنوین و به صورت «مرغوب فیه» خوانده میشود.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً با راهنمای «مورد رغبت» یا «پسندیده شده» میآید و پاسخ دقیق آن ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از واژههایی استفاده میشود که مفهوم مطلوبیت و مورد تقاضا بودن را میرسانند.
به عربی
این ترکیب اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی مجرد «ر غ ب» ساخته شده است.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای رساندن این مفهوم از ترکیب واژه وامگرفتهٔ رغبت با افعال ترکی یا صفتهای خواهان بودن استفاده میشود.
در قرآن
عبارت «مرغوب فیه» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما مشتقات دیگر ریشه آن (ر غ ب) مانند فعل «رَغِبَ» یا واژه «رَغَبَاً» بارها به کار رفتهاند. به عنوان نمونه در آیه ۸۴ سوره توبه آمده است: «إِنَّا إِلَى اللَّهِ رَاغِبُونَ» یعنی ما به سوی خدا مشتاقیم و به او رغبت داریم.
نماد چیست
این عبارت یک اصطلاح لغوی، فقهی و حقوقی است و نماد تصویری یا اسطورهای خاصی ندارد؛ اما در تحلیل مفهومی و متون عرفانی و اخلاقی، نشاندهنده «میل فطری انسان» و تعلّق قلب به یک مقصود ارزشمند است.
جمعبندی و توضیح کامل مرغوب فیه
واژه «مرغوب فیه» یک ترکیب وصفی عربی است که وارد زبان و ادبیات فقهی، حقوقی و مکتوب فارسی شده است. این اصطلاح از ریشه «ر غ ب» مشتق شده و به هر چیزی اشاره دارد که انسان عاقل به آن تمایل نشان میدهد، برایش ارزش قائل است و تمایل به به دست آوردن یا انجام آن دارد. در اصطلاح فقهی و اصولی، این عبارت معمولاً در مورد کالاها یا اموری به کار میرود که عقلای جامعه برای آن ثمن و قیمت پرداخت میکنند.
در مقابل این واژه، اصطلاح «مرغوب عنه» قرار دارد که به معنای چیزی است که از آن رویگردان و بیزارند. شناخت کاربرد این کلمه به درک بهتر متون کهن، مباحث حقوقی اموال و معاملهها، و همچنین اصطلاحات فقهی کمک شایانی میکند.