یعنی چه
عکازه واژهای کلاسیک و عربی به معنای عصا، چوبدستی یا نیزهٔ کوتاهی است که مسافران، زاهدان و افراد کهنسال برای تکیه دادن، هدایت یا دفاع از خود در سفرها استفاده میکردند. در اصطلاح عرفانی و ادبی نیز به هرگونه پشتیبان و تکیهگاه محکم اطلاق میشود.
تلفظ
این واژه در زبان مبدأ به صورت عُکّازَة (با ضمه روی عین و تشدید روی کاف) تلفظ میشود و در متون فارسی نیز به همین صورت یا به شکل عُکّاز خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع، واژه ۵ حرفی «عکازه» به عنوان معادل عصا، چوبدستی یا منسأة شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به کاربرد دقیق واژه، از معادلهای فوق برای اشاره به عصای دستی یا چوبدستی تکیه استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معیار، علاوه بر واژه عکازه، شکل مذکر آن یعنی عکاز و کلمه عامتر عصا به وفور برای این مفهوم استفاده میشود.
نماد چیست
عکازه در فرهنگ شرقی و اسلامی نماد کهولت سن، ضعف جسمانی و نیاز به تکیهگاه است. همچنین در ادبیات عرفانی نماد سفر، درویشی، زهد و توکل به ذات الهی به عنوان تنها پشتیبان حقیقی انسان تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عکازه
واژه عکازه ریشهای عربی (از ماده عکز) دارد و به طور دقیق به معنی عصا یا چوبدستی است که افراد برای حفظ تعادل و تکیه دادن در هنگام راه رفتن از آن بهره میبرند. اگرچه این واژه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده است، اما در احادیث و روایات اسلامی به عنوان ابزاری که پیامبر اکرم (ص) در هنگام خطبهها یا نماز به عنوان تکیهگاه یا ستره استفاده میکردند، یاد شده است.
این کلمه در ادبیات کلاسیک و متون کهن فارسی کاربرد داشته و امروزه بیشتر در بخش طراحان جدول یا متون ادبی به چشم میخورد. عکازه علاوه بر معنای مادی خود، بار معنایی استعاری عمیقی دارد و به عنوان نمادی از هدایت، پیری، پارسایی و داشتن پشتیبان محکم در زندگی شناخته میشود.