یعنی چه
این کلمه شکل صرفشدهٔ فعل عربی «تَناوَحَتْ» (ماضی، مفرد مؤنث غایب از باب تفاعل) است. معنای اصلی آن روبهرو شدن و در برابر هم قرار گرفتن دو چیز (مانند دو کوه یا دو درخت) است. این واژه بیشتر در متون کهن ادبی در ترکیب «تناوحتِ الریاح» به کار رفته که به معنای وزش بادهای مخالف و متقابل از جهتهای مختلف است و کنایه از طوفان، سرما یا سختی زمانه دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت فصیح عربی «تَناوَحَتْ» است که در متون کهن ادبی و ترجمهها به همین ترتیب به کار میرود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد و به عنوان معادل روبهرو شدن یا وزش بادهای مخالف شناخته میشود.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی متناسب با سیاق متن، از واژههایی که بیانگر تقابل یا تغییر جهت متناوب هستند استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود ریشه و ساختار عربی دارد و از باب تفاعل (ریشه ن و ح) ساخته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از: دوشادوش یا روبهروی هم ایستادن، تقابل یافتن، و در خصوص بادها به معنی وزش متقابل یا دگرگون شدن جهت باد است.
جمعبندی و توضیح کامل تناوحت
واژهٔ «تناوحت» یک فعل صرفشده از زبان عربی (صیغه مفرد مؤنث غایب در ماضی از باب تفاعل) است که به معنای روبهرو شدن، تقابل دو شیء و یا وزش بادها از جهات گوناگون و مخالف هم به کار میرود. این کلمه در زبان فارسی به عنوان یک لغت مستقل رایج نیست، بلکه بیشتر در ترجمه متون کلاسیک، اشعار جاهلی عرب و ادبیات کهن یافت میشود.
در تصویرسازیهای ادبی، اصطلاح «تناوحت الریاح» (بادها دگرگون و متقابل وزیدند) نمادی از آشفتگی، طوفان، سرما و پدید آمدن شرایط سخت روزگار است. لازم به ذکر است که این ساختار در متن قرآن کریم وجود ندارد و نباید با کلمات مشابهی مانند «تناوش» اشتباه گرفته شود.