یعنی چه
غمره در اصل به معنای پوشاندن و فراگرفتن چیزی است؛ به طوری که اثر آن پنهان شود. مجازاً به حالت یا ورطهای هولناک گفته میشود که سراپای وجود انسان را بپوشاند و او را در خود غرق کند، مانند غرق شدن در جهالت، سرگردانی، یا شداید و سختیهای روزگار.
تلفظ
این کلمه با فتح حرف غین (غَ)، سکون حرف میم (مْ) و فتح حرف راء (رَ) به صورت «غَمْرَة» تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه «غمره» به عنوان پاسخ چهار حرفی برای مفاهیمی همچون سختی، گرفتاری، گرداب یا غفلت شدید کاربرد دارد.
به عربی
در زبان عربی، این واژه دقیقاً به صورت «غَمْرَة» به کار میرود و مفاهیمی چون فراگیری سختی (شدة) یا فرو رفتن در ناآگاهی (جهالة و غفلة) را میرساند.
به فارسی
برای جایگزین کردن این واژه در زبان فارسی میتوان از کلماتی مانند دشواری، سختی، شدت، گرداب، حیرت و سرگردانی استفاده کرد که مفهوم احاطه شدن توسط یک وضعیت بحرانی را منتقل میکنند.
نماد چیست
در متون ادبی و تفسیری، غمره به عنوان نمادی از «غرقشدگی روحی» و قرار گرفتن در ورطهای هولناک یاد میشود که انسان راه خروجی از آن نمیبیند. همچنین آب عمیق در این مفهوم نماد غفلت، و تاریکی فراگیر نماد ناآگاهی مطلق است.
جمعبندی و توضیح کامل غمره
واژه «غمره» یک واژه اصیل عربی از ریشه «غ م ر» است که به زبان فارسی راه یافته و مفهوم اصلی آن «پوشاندن و فرا گرفتن کامل یک چیز» است. این کلمه در کاربردهای لغوی و ادبی به معنای شدت، گرفتاری، دشواری فراگیر و گرداب یا آب فراوانی است که ته آن پیدا نیست و مجازاً به حیرت و سرگردانی شدید اطلاق میشود.
این کلمه در قرآن کریم نیز به کار رفته و بیشتر بیانگر حالت غرق شدن انسان در غفلت، جهالت و بیخبری کورکننده است؛ مانند ترکیب «غمرات الموت» که به سختیهای جانکاه و احاطهکننده زمان مرگ اشاره دارد. در واقع این واژه وضعیت بحرانی و سختی را توصیف میکند که راه فراری از آن به چشم نمیخورد.
در مجموع، غمره چه در زبان عربی و چه در ادبیات فارسی، برای نشان دادن اوج گرفتاری یا غفلت به کار میرود و نمادی از ورطههای هولناک زندگی است که انسان را در خود فرو میکشد.