یعنی چه
این واژه در متون کهن و ادبیات کلاسیک به دو معنی اصلی به کار رفته است: یکی شراب کهنه و سالخورده که مایهٔ پختگی است و دیگری گندم مانده، قدیمی یا نوعی غله (مانند گندم اسپلت).
تلفظ
این کلمه به صورت خَندَرِیس (بر وزن جَرجَفیس) تلفظ میشود و در برخی منابع عربی به صورت خندرُوس نیز ضبط شده است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلی برای شراب کهنه یا غلات قدیمی و بلغور است.
به فارسی
برگردان و معادلهای دقیق فارسی آن شامل مِیِ کهن، شراب سالخورده، غلهٔ قدیمی و گندم مانده است.
در قرآن
خندریس یک واژهٔ کاملاً خارج از متن قرآنی است و هیچ کاربرد یا ریشهای در آیات قرآن کریم ندارد؛ بلکه بیشتر در متون ادبی، تاریخی و پزشکی کهن دیده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ نمادها جایگاه مستقل و رایجی ندارد، اما در ادبیات کلاسیک اصطلاحاً کنایه و نمادی از قدمت، پختگی و ارزشی است که به دلیل گذشت زمان طولانی حاصل میشود.
جمعبندی و توضیح کامل خندريس
واژهٔ «خندریس» یک لغت کهن، منسوخ و نامأنوس در زبان فارسی امروز است که ریشهٔ آن به زبان یونانی باستان و کلمهٔ «خوندروس» (به معنی دانهٔ خردشده یا بلغور) بازمیگردد. این واژه پس از ورود به زبان عربی به صورت معرب درآمده و سپس به دیوانهای شعری و متون ادبیات کلاسیک فارسی راه یافته است.
در فرهنگهای لغت معتبر مانند دهخدا و لسانالعرب، برای این کلمه دو معنای محوری ثبت شده است؛ در وهلهٔ اول به معنای شراب کهنه و سالخورده (مِی عتیق) و در وهلهٔ دوم به معنای گندم مانده و غلات قدیمی است. امروزه کاربرد گفتاری یا نوشتاری ندارد و تنها در بازخوانی متون کهن دیده میشود.